Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

μεσα/εξω

Αναποδογυριζω τα επιπλα, σε ψαχνω, κατω απο τα τραπεζια και αναμεσα στα μαξιλαρια του καναπε. Προσπαθω να θυμηθω, να γραψω τα λογια που μου ειπες στον τοιχο, να μην τα ξεχασω, μπερδευομαι, και γραφω τελικα δυο λεξεις που ετσι κι αλλιως, δεν μπορεις να τις ξεχασεις. 
Σκεφτομαι οτι πρεπει να αρχισω να κλειδωνω την πορτα πριν κοιμηθω- εχει κατι χρονια τωρα που καποια βραδια οι τυψεις γλιστρανε στο δωματιο μου μου κλεινουν με τα χερια το στομα και με γαμανε- φυσικα χωρις φιλια και με την πιο αυταρεσκη ικανοποιηση- κι αν δεν ημουν απο τον υπνο, θα πονουσα φριχτα, θα υπεφερα ισως. Ευτυχως παντα θα χρειαζεται να κοιμηθω. 
Στα επιπλα, παλι: δεν εισαι πουθενα. Ξεπλενω το προσωπο μου απο τον ιδρωτα της νυχτας,κοιταζομαι στον καθρεφτη και δεν μπορω να με βρω γιατι σχεδον ξεχασα τη μορφη σου. Ενα κατι που κοιταζει το τιποτα.
Δεν τα μπερδευω: υπαρχει η καθημερινοτητα και η καθημερινοτητα μου, υπαρχει το εκει εξω και το εδω μεσα, ξερω τι ειμαι ξερω τι εχω, απλα φροντιζω να μενουν ολα στα συρταρια μου-και μεσα στις πορτες που θ αρχισω να κλειδωνω. 
Κι αυτα τα ''εδω μεσα'' σπρωχνουν με ολη τη δυναμη τους, πιεζουν το μετωπο μου και το σαγονι μου, ζητανε να βγουν απο τα αυτια μου και τη μυτη μου- αιμα σαλιο σπασμενα δοντια και κομματια δερμα στα επιπλα και τους τοιχους, εκει που σταξανε τα φιλια και ο φοβος μας.
Ξερω τη λυση, να τα κλειδωσω ολα απ εξω. 
Απλα, να.. νομιζω θα μου λειψει αυτο το καθημερινο γαμησι- μετα, με λιγα παρακαλια, παντα σε παιρνουν αγκαλια.
οκ, Ναι. θα μου λειψει. Ικανοποιηθηκες τωρα; 
Σκασε λοιπον. Κι αφου τελειωσες, παρε με αγκαλια.
θα σηκωθω μετα και θα κλειδωσω. 

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2012

λογικοκρισια.

ποσες μασκες τη μια πανω απο την αλλη μπορει να φορεσει ενας ηθοποιος; 
νομιζω οτι κουραστηκα- νομιζω οτι σε λιγο θα με πεισουν οτι οντως, δεν εχω ματια 
οτι οντως, δεν εχω χερια, 
οτι οντως. ειμαι ολα αυτα που πρεπει να ειμαι για να βεβαιωνω τη σωστη ταξη των πραγματων και τη λογικη σειρα του χρονου. 
μασκα στη μασκα 
ρωτας το ονομα μου, σκαω.
ρωτας την ιστορια μου, σκαω. 
τι να σου πω; αλλωστε
κι οταν σου πω, θα με κοιταξεις, θα πεις κριμα και θα πας στον επομενο- πονταρετε, παρακαλω. 
ολα στο μηδεν μαυρο και τα ρεστα μου στο απειρο κοκκινο. κριμα, ουτε σημερα θα μαθεις κατι παραπανω για μενα. (κατι τελευταιο, να ξερεις οτι σ εμας πονταρω χρονια τωρα)
δεν ξερω γιατι δεν βαζω τελεια- νομιζω οτι οταν τελειωσω την ιστορια μου θα πρεπει να πεθανω  υστερα, το ξανασκεφτομαι: νομιζω οτι μια μερα θα ξυπνησω και δεν θα μπορω να σηκωσω το μολυβι και θα πρεπει να μαθω να γραφω
με τα ματια.
τουλαχιστον τοτε δεν θα χρειαζεται να ψαχνω απελπισμενα στις τσαντες μου για ενα στυλο 
κι οταν σου μιλαω θα πρεπει να πλενεσαι επιμελως οταν γυριζεις σπιτι.  
και νομιζω οτι μια μερα θα ξυπνησω και θα τα χουμε πει πια ολα 
θα χουν γραφτει τα παντα θα χουν γινει οσα μενουν να γινουν 
και δεν θα χουμε τιποτα πια 


θα κοιταχτουμε και 


θα περιμενουμε.
ασκοπα. σχεδον οδυνηρα.
δεν θα υπαρχει κατι αλλο. 
νομιζω οτι κεινη τη μερα θα ανοιξουμε την πορτα, θα αγκαλιαστουμε και θα πουμε 
οκ. ας ζησουμε. 

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012

κρυφτο

ετσι πρεπει να ναι η αγαπη. σαν τις βουλιμιες μου σαν τα τσιγαρα που στιβαζεις το ενα πανω στο αλλο να ποναει, και να ζηλευει οπως τη θαλασσα που κλεβει το γαλαζιο απο τον ουρανο. να μυριζει οπως ο ιδρωτας που σκουπιζεις στα ρουχα μου μετα τις μαχες μας, να ανασαινει, να μην ανασαινει, να βαζει τα δαχτυλα στις πριζες και να λυσσαει.
σε κοιταω και θελω να χωσω τα νυχια μου στα μπρατσα σου τοσο δυνατα που να σε ματωσω,γιατι δεν γινεται να μ αγαπας τοσο - δεν σε πιστευω- κι εγω, πως..δεν γινεται, απλα.
γραφω στον τοιχο μου το ονομα σου ξαπλωνω κατω λουζομαι με βενζινη κι αναβω
και δεν λεω κουβεντα δεν σκεφτομαι μοναχα περιμενω να με βρεις.
γαλαζιο κι εσυ και θελω να σε κλεψω, να πεθανω για να γεννηθω δρομος, ο δρομος που γνωριζεις κι εμπιστευεσαι- ισως να περιμενω να μεγαλωσω, κι οταν μεγαλωσω θα γινω θεατρο θα παιζω και θα ξαναπαιζω τo θανατο μου για να με κλαις και να σου λειπω- θεατρο,
ηθοποιοι και θεατες σκηνη και βεβαια πραξεις, γιατι οι λεξεις μου ρημαξανε κι οι δικες σου καραδοκουνε στις γωνιες σαν τον χειροτερο βιαστη, σαν τη πιο μεγαλη αγαπη.
η να περιμενω να γερασω, κι οταν γερασω θα σε παντρευτω.τοτε, θα κανουμε και σπιτια και φαναρια και δρομους, θα κανουμε κωμωδιες και τραγωδιες, ζηλειες ηλιθιες,και μια θαλασσα καινουρια, πρασινη,και θα κρυφοκοιταω με ματια αδυναμα απο την κλειδαροτρυπα οταν κανεις μπανιο, θα χυνεις τον καφε μου απο το τρεμουλο, θα τσακωνομαστε, κι οταν κοιμασαι θα θελω να σε ξυπναω για να μου μιλας, γιατι γερασαμε πια και δε μενει πολυς χρονος και πρεπει να προλαβεις να μου τα πεις ολα - ξυπνα και μιλα μου, ξυπνα- κι εσυ θα κλωτσας την κουβερτα και θα με διωχνεις κι υστερα θα τυλιγεσαι γυρω μου και θα με σκεπαζεσαι, κι ας γρινιαζεις για τη ζεστη, και θα μου λες κοιμησου. και θα κοιμαμαι.

ζεστη. περασε η ωρα.
μυριζει βενζινη και καμενη σαρκα.
κοιταζω τα ηλιθια παιδικα μου γραμματα-δεν ξερω πως να μεγαλωσω. κοιταζω το ονομα σου. παλι ειπα πολλα. ανασαινω, δεν ανασαινω. περιμενω. οσο καιγομαι, ακουω τα βηματα σου να με ψαχνουν.
ξερω, θα με βρεις. θα χασω παλι. οσο βαθια και να κρυφτω στις φλογες, θα με βρεις, το ξερω.
μου το χες πει, ετσι πρεπει να ναι. περιμενω.