προσπερνοντας

πες μου.. στέκεσαι ποτέ στην πόρτα μου, αν ξυπνήσεις κάποια νύχτα, ή το πρωί,
πηγαίνοντας στην κουζίνα για τον πρωινό καφέ σου;
εγώ λείπω-
κοιτάς μέσα, σκέφτεσαι τι άφησα φεύγοντας και τι κουβαλάω μαζί μου;
έψαξες ποτέ τα πράγματα μου, τα χαρτιά και τις σκέψεις μου, τα περιοδικά που αρνείσαι να πετάξεις γιατί εγώ αρνιόμουν να πετάξω, να βρεις κάτι,
μια εξήγηση ή μια ανάμνηση;
έξυσες τους τοίχους να σβήσουν τα γράμματα και το χρώμα,
να βρεις τον ιδρώτα μου να βρεις τον πανικό και την αυπνία μου;
εγώ λείπω τώρα- στέκεσαι ποτέ στο παράθυρό μου,
τί έβλεπα εγώ, ο απέναντι τοίχος, 5 παράθυρα, 3 οικογένειες και 1652 τούβλα...
σκέφτεσαι αν ποτέ γονάτισα αν έκλαψα αν σε μίσησα
μετρώντας;
έψαξες ποτέ να δεις αν φύλαξα την ασφάλεια που μου δωσες
στα συρτάρια στα ρούχα μου στα ράφια της βιβλιοθήκης,
ή τα σκουπίδια μου, αν την πέταξα
μαζί με όσα δεν ζήσαμε και όσα ζήσαμε μα
τελικά δεν άντεξα ή δεν θυμάμαι;
μένεις ποτέ ξύπνιος, καθισμένος στο κρεβάτι μου,
άυπνος στη δικιά μου σκέψη, ότι άδικα έφυγα, ότι ίσως
δεν ξαναγυρίσω, ότι πάει,πέρασε,προσπεράσαμε τώρα -


πες μου ρε..,εσύ
έκλαψες ποτέ
μετρώντας;

οχι πια φιλοι, μονο σεξ

ενα κασετοφωνο-απο τα παλια, τα μεγαλα-
δυο ροδες, ενα βαζο μελι, μια καρεκλα στο πεζοδρομιο. 
(τιποτα πιο μονιμο απο το προσωρινο,λενε.
κι οταν ακουω 'θα περασει'- τοτε ''δεν''
δεν ξερω η δεν ψαχνω η δεν εχω 
-τι;)


κι η καρεκλα εμεινε εξω πολλους χειμωνες μεχρι ν αποφασισει να τη μαζεψει 
η γιαγια μου 
αλλιως ακομα εκει θα καθομουν...


το απογευμα γυρνουσα με σκισμενα ρουχα και γονατα 
ρωτουσαν, με ποια τερατα τα βαλα παλι, γελουσαμε
πια, δεν γυρναω 
σκισμενα γονατα και ρουχα 
κι εγω ντρεπομαι 
δεν γυρναω. 
περιμενω γυμνη να με βρουν. 




τωρα, ενα κασετοφωνο, δυο ροδες, κι η μονιμοτητα μας. 
οι νυχτες, μερικα ποτα, σιγουρα πολλα τσιγαρα, ο κοσμος προχωραει λοιπον, μεγαλωνει ο κοσμος, στους δρομους η στις δουλειες του, 
εχουμε αποψη τωρα, ψηφιζουμε κιολας και διαδηλωνουμε 
η μενουμε σπιτια μας και δεν κοιμομαστε 
φασαρια
φασαρια,μαλακα - κλεισε τη μουσικη.


τωρα, στο πεζοδρομιο με μπυρες, 
καμια στοιχειωμενη απουσια.
αλλα αν με μυρισεις, 
μυριζω μελι, δρομο και κλεψιες, 
μυριζω σαπουνι, σκουληκια, και κρυφτο.
κι η καρεκλα εκεινη ακομη περιμενει 


αυτο που ημουν.
γιατι δεν ξερω αν αντεχει αυτο που εγινα,
το προσωρινο μου.
γιατι οτι πιο μονιμο ειχα ποτε 
ειναι αυτες οι δυο ροδες 
και περιμενοντας,
μεγαλωσα 


και κεινο που μου λειπει 
ειναι η τολμη 
να γυρισω πισω,παρα τα διαλυμενα μου γονατα και ονειρα, 
και να απλωσω καρεκλες σ ολα τα πεζοδρομια.
να περπαταμε ξυπολητοι αναμεσα τους, 
μεσα στα σκουπιδια και τη λασπη αυτης της σκατοπολης.
ετσι, για να βαλουμε λιγη βρωμια 
στην υπεροχη μονιμοτητα μας
και να αφησω κι εγω λασπωμενες πατημασιες
στην καρεκλα,στο τραπεζι, στα ραφια, 
ανεβαινοντας για να φτασω τον ηλιο 
(ενα βαζο μελι)  




α, και σαουντρακ, ενα κασετοφωνο, μεγαλο απο τα παλια...

που
με παει;
κι εγω
γιατι
ακολουθω;

μακαρι να μπορουσα να σ ακουσω.

δεν ξερω τι φταιει. τωρα, η ζωη μου, ή μας,

δε μου δινει κανενα δικαιωμα να πω μη φοβασαι.

στεκεσαι εκει και φωναζεις

ακομα.

δεν σ ακουω,γαμωτο, ειναι αδυνατο.

πασχιζω τα χνοτα μου να μη θυμιζουν θανατο και η φωνη μου

να μη μοιαζει με κλαμα

να σωπασω για να σ ακουσω.

φοβαμαι για αυτες τις τρυπες που ανοιξε η σιωπη μου χρονια τωρα

και ο αερας το οξυγονο οι ανασες των γυρω μου η νυχτα και ο καπνος

μπαινουν στο μυαλο μου και γινονται σκεψεις-

κι αυτο, δε μου δνει κανενα δικαιωμα να μη φοβαμαι.

δεν ημουν ολοκληρη ποτε,

με μπαλονια και φτερα πουλιων κλεμμενα σκεπαζω αυτες τις τρυπες

και δειχνω ακεραιη και προχωραω

προς το τιποτα

σαν να πηγαινω καπου.

πηγαινω ν αφησω ελευθερα τα μπαλονια μου

και να επιτρεψω στα πουλια να πεταξουν-

δες την ακρη του κοσμου μας , δες τις μαυρες σκιες στο φεγγαρι, τα γραμματα στην επιγραφη της γωνιας που δεν ξεχωριζεις τι γραφουν, δες το κοκκινο γυρω απο τις κορες των ματιων μου και το μελανι που ξεθωριασε στα παιδικα μου ημερολογια- εκει πηγαινω.

θορυβος.

μακαρι να μπορουσα να σ ακουσω.

μα ολα στο κεφαλι μου ειναι τοσο δυνατα

αυτες οι φωνες

οι φωνες

η ησυχια

τα ψεμματα

ο κοσμος

κι ο ιδρωτας

ολα ειναι τοσο δυνατα-

φταινε αυτες οι φωνες

που δεν μπορω πια να καταλαβω

τι σου λεω.

και δεν μπορω να σ ακουσω .

μα σε πιστευω

γιατι μ αγγιζεις και ετσι,

ξερω πως υπαρχεις -

το μονο σιγουρο- το μονο αληθινο-

καπως σαν

ενα ζευγαρι

κλεμμενα φτερα πουλιου.

Ευκολα

με προσφερω στο τιποτα,λιγο λιγο

καθε μερα ξοδευω κομματια σαρκας για τα τερατα μου

δε νικαω, δεν ξυπναω, δεν ξεχναω τιποτα.

παλι η ιδια σιωπη,η ιδια κραυγη που δεν φτανει ουτε στ αυτια μου.

ποσεςφορεςακομα; χωρις ανασα οι θανατοι μου

Και ολοι οι φοβοι μου που αφηνω να με καταπιουν

για να μπορουν να με ξερασουν μετα,

μαζι με τα δακρυα και την αντοχη μου,

γινονται θεοι κι εγω παλι η προσφορα

Για ποιον;

ποιο τιποτα με χωραει ολοκληρη;

ποσοακομαχωριςανασα;

Φτανουν οι ηρωες,εχουμε αρκετους, γεμισαν οι δρομοι

Τους βλεπω τα βραδια να κολλανε αφισες στους δρομους, να διαφημιζουν τους εαυτους τους

Ασφαλεια λεγεται, το νιωθεις;

κλεισε τα ματια. καλυτερα τωρα;

Οσο νυχτωνει,ειναι περισσοτεροι. και δυνατοτεροι ειναι.

Ετσι,ολοι μαζι. Για την ασφαλεια

-αυτο που δεν ζητησα ποτε,κι αυτο που δεν πηρα

δεν μου ανηκει, δεν εχω μαθει σ αυτο.

Οι ηρωες μου σπανε τα δοντια τους στα πεζοδρομια, βιαζουν τη νυχτα ο ενας τον αλλον,

κοιμουνται σαν ζωα στριμωγμενοι στις καροτσες παρατημενων αμαξιων

κι υστερα ερχονται και μ αγκαλιαζουν, με τυλιγουν με σκουπιδια και τη μυρωδια του φοβου που σαπιζει - να. ασφαλεια.

Οταν ηταν παιδια οι ηρωες μου τρεφονταν με αντικαταθλιπτικα και

κρυβονταν στη ντουλαπα απο τον πατερα τους -

ηρθαν υστερα στην κουνια μου και μουρμουρισαν

''μη φοβηθεις''.

κι εκει στα χερια τους αφησα τις τυψεις και τους ερωτες μου.

γι αυτο, φτανουν οι ηρωες, γεμισαν οι μπυραριες και τα μπουρδελα.

Γεμισα ασφαλεια και αυτογραφα στο κορμι μου- υπογραφουν με σαλιο και ανεξιτηλα στυλο

οι ηρωες.

κι οι δικοι μου,

που καπου μαζεμενοι φυλανε τα παιδικα μου ονειρα, δεν θα ρθουν ξανα.

Δε θ ακουσω ξανα ''αφεσου εδω''.

Γιατι μια μερα που ειχα πιει τους βιασα κι εγω

ολους εναν-εναν

και τους αφησα να γλειφουν τις πληγες τους σ ενα σπιτι αδειο-

η ψυχη μου.

ή ισως, κρυβονται εκει και

γλειφουν ακομα τις δικες μου πληγες.

ετσι ειναι οι ηρωες.

α φ ε σ ο υ ε δ ω

απαντησεις

πια, τι να απαντησω;

σ'οσους λενε ''θα περασει,δεν πειραζει''

-εγω το ξερω .

κι η αληθεια αν τη μπουκωσεις με ψεματα

και πεταξεις πανω της τα χωματα που κουβαλας

(σκαβοντας,σκαβοντας,

γεμιζεις τα ρουχα σου χωμα μην σε παρει ο αερας )

η αληθεια παυει να υπαρχει γιατι δεν την πιστευεις

η αληθεια γινεται η σιωπη σου, η το γελιο σου, η κουκουλα

πριν ανεβεις στην κρεμαλα.

ακουω τα χερια μου κι ακουω τη θλιψη που ακουμπας πανω τους

και ζυγιζω τονους, ειμαι πετρα και φθορα και η θηλια στις σκεψεις σου

ζυγιζω τονους οπως το τιποτα

ζυγιζω τιποτα οπως η καρδια μου.

κουκουλα στο φεγγαρι, κουκουλα στα δακρυα.

ο δημιος στεκει και περιμενει παραπερα

-διακριτικος ο μαλακας

ο τοιχος κρυος ζεσταινει την τυψη μου

ποδια που δεν πατανε στη γη,το χωμα πως να τα κρατησει;

και το οπλο ειναι παλιο, ειναι φθαρμενο

ωραια να γελιεσαι, ''θα αστοχησει''.

Μα το θυμα ζυγιζει τονους οπως ο ουρανος

κι ειναι τοσο ευκολο να τον πετυχεις, δεν κρυβεται

ουτε με κουκουλα,ουτε με τα ψεματα .

κριμα.

Κι ο δημιος απλα τραβαει την σκανδαλη

και τερμα, αυτο.

Φοραω την κουκουλα μου,κλεινω τα ματια και

πυροβολω

-τ ε ρ μ α

ευκολο.

εγω ο δημιος εγω το θυμα εγω η κουκουλα, ο ουρανος, οι τυψεις,

το οπλο κι η τρυπα στο στηθος,

η τρυπα στον ουρανο που ξεβραζει κομματια απο το μυαλο μου,

μαζι και την θλιψη σου

εγω ο ηρωας, εγω η σκανδαλη, εγω το χωμα, οι στιχοι και

ολοκληρο το ποιημα.

κκουκουλα στο προσωπο,

μια τελευταια τυψη

(γινεται κοκκινες σταγονες στον τοιχο)

κι ο κοσμος φευγει σιγα σιγα.

Κριμα.