λογικοκρισια.

ποσες μασκες τη μια πανω απο την αλλη μπορει να φορεσει ενας ηθοποιος; 
νομιζω οτι κουραστηκα- νομιζω οτι σε λιγο θα με πεισουν οτι οντως, δεν εχω ματια 
οτι οντως, δεν εχω χερια, 
οτι οντως. ειμαι ολα αυτα που πρεπει να ειμαι για να βεβαιωνω τη σωστη ταξη των πραγματων και τη λογικη σειρα του χρονου. 
μασκα στη μασκα 
ρωτας το ονομα μου, σκαω.
ρωτας την ιστορια μου, σκαω. 
τι να σου πω; αλλωστε
κι οταν σου πω, θα με κοιταξεις, θα πεις κριμα και θα πας στον επομενο- πονταρετε, παρακαλω. 
ολα στο μηδεν μαυρο και τα ρεστα μου στο απειρο κοκκινο. κριμα, ουτε σημερα θα μαθεις κατι παραπανω για μενα. (κατι τελευταιο, να ξερεις οτι σ εμας πονταρω χρονια τωρα)
δεν ξερω γιατι δεν βαζω τελεια- νομιζω οτι οταν τελειωσω την ιστορια μου θα πρεπει να πεθανω  υστερα, το ξανασκεφτομαι: νομιζω οτι μια μερα θα ξυπνησω και δεν θα μπορω να σηκωσω το μολυβι και θα πρεπει να μαθω να γραφω
με τα ματια.
τουλαχιστον τοτε δεν θα χρειαζεται να ψαχνω απελπισμενα στις τσαντες μου για ενα στυλο 
κι οταν σου μιλαω θα πρεπει να πλενεσαι επιμελως οταν γυριζεις σπιτι.  
και νομιζω οτι μια μερα θα ξυπνησω και θα τα χουμε πει πια ολα 
θα χουν γραφτει τα παντα θα χουν γινει οσα μενουν να γινουν 
και δεν θα χουμε τιποτα πια 


θα κοιταχτουμε και 


θα περιμενουμε.
ασκοπα. σχεδον οδυνηρα.
δεν θα υπαρχει κατι αλλο. 
νομιζω οτι κεινη τη μερα θα ανοιξουμε την πορτα, θα αγκαλιαστουμε και θα πουμε 
οκ. ας ζησουμε. 

κρυφτο

ετσι πρεπει να ναι η αγαπη. σαν τις βουλιμιες μου σαν τα τσιγαρα που στιβαζεις το ενα πανω στο αλλο να ποναει, και να ζηλευει οπως τη θαλασσα που κλεβει το γαλαζιο απο τον ουρανο. να μυριζει οπως ο ιδρωτας που σκουπιζεις στα ρουχα μου μετα τις μαχες μας, να ανασαινει, να μην ανασαινει, να βαζει τα δαχτυλα στις πριζες και να λυσσαει.
σε κοιταω και θελω να χωσω τα νυχια μου στα μπρατσα σου τοσο δυνατα που να σε ματωσω,γιατι δεν γινεται να μ αγαπας τοσο - δεν σε πιστευω- κι εγω, πως..δεν γινεται, απλα.
γραφω στον τοιχο μου το ονομα σου ξαπλωνω κατω λουζομαι με βενζινη κι αναβω
και δεν λεω κουβεντα δεν σκεφτομαι μοναχα περιμενω να με βρεις.
γαλαζιο κι εσυ και θελω να σε κλεψω, να πεθανω για να γεννηθω δρομος, ο δρομος που γνωριζεις κι εμπιστευεσαι- ισως να περιμενω να μεγαλωσω, κι οταν μεγαλωσω θα γινω θεατρο θα παιζω και θα ξαναπαιζω τo θανατο μου για να με κλαις και να σου λειπω- θεατρο,
ηθοποιοι και θεατες σκηνη και βεβαια πραξεις, γιατι οι λεξεις μου ρημαξανε κι οι δικες σου καραδοκουνε στις γωνιες σαν τον χειροτερο βιαστη, σαν τη πιο μεγαλη αγαπη.
η να περιμενω να γερασω, κι οταν γερασω θα σε παντρευτω.τοτε, θα κανουμε και σπιτια και φαναρια και δρομους, θα κανουμε κωμωδιες και τραγωδιες, ζηλειες ηλιθιες,και μια θαλασσα καινουρια, πρασινη,και θα κρυφοκοιταω με ματια αδυναμα απο την κλειδαροτρυπα οταν κανεις μπανιο, θα χυνεις τον καφε μου απο το τρεμουλο, θα τσακωνομαστε, κι οταν κοιμασαι θα θελω να σε ξυπναω για να μου μιλας, γιατι γερασαμε πια και δε μενει πολυς χρονος και πρεπει να προλαβεις να μου τα πεις ολα - ξυπνα και μιλα μου, ξυπνα- κι εσυ θα κλωτσας την κουβερτα και θα με διωχνεις κι υστερα θα τυλιγεσαι γυρω μου και θα με σκεπαζεσαι, κι ας γρινιαζεις για τη ζεστη, και θα μου λες κοιμησου. και θα κοιμαμαι.

ζεστη. περασε η ωρα.
μυριζει βενζινη και καμενη σαρκα.
κοιταζω τα ηλιθια παιδικα μου γραμματα-δεν ξερω πως να μεγαλωσω. κοιταζω το ονομα σου. παλι ειπα πολλα. ανασαινω, δεν ανασαινω. περιμενω. οσο καιγομαι, ακουω τα βηματα σου να με ψαχνουν.
ξερω, θα με βρεις. θα χασω παλι. οσο βαθια και να κρυφτω στις φλογες, θα με βρεις, το ξερω.
μου το χες πει, ετσι πρεπει να ναι. περιμενω.

Κι έτσι, γίναμε όλοι ευάλωτοι στο χάδι
και τριγυρνάμε με ανοιχτές πληγές που στάζουν αίμα, ονόματα και καύλα
από στενό σε στενό
ζητιανεύοντας νερό και επιδέσμους.
ευάλωτοι- σαν τα νεογέννητα στο άγγιγμα της μάνας 
σαν τους ναρκομανείς στα χέρια του θανάτου, 
στο τίποτα, εδώ που ο χρόνος κοστίζει ακριβά.
τα βλέμματά μας είναι εκρήξεις και οι λέξεις τέρατα που περιμένουν να βγουν από το κεφάλι μας 
και κάθε άγγιγμα ξερνάει πόνο και αστέρια.


μη μιλάς, μην ανάβεις τα φώτα, μην σωπαίνεις. 
ευάλωτοι πλέον-και μένουν μόνο αυτά τα αστέρια..   

δεσμοι

Το πρόβλημα είναι ότι πάντα έριχνα τις άγκυρές μου στον ουρανό
και τώρα
δεν έχω τίποτα να με κρατάει κάτω.

εκλειψη

γιατι κλαις; 

σου τα εχω αφησει ολα καπου εκει. 

με τα μολυβια μου, ζωγραφισε στον τοιχο σου μια πορτα

ενα ποταμι 

ή τα ματια σου.-γιατι κλαιω;

κι οταν ξυπνησεις θα βρεις ατα ποδια σου ενα κουβαρι.

  

 

τελος

γαμω τους δρομους που στριβουν και στριβουν και στριβουν και χανομαστε και δεν βλεπουμε πια ο ενας τον αλλον. 
με μπερδευει η κοινη λογικη και τα σηματα και τα φαναρια, κι οταν σκοτεινιαζει δε μπορω ουτε τις στροφες να ξεχωρισω- μα αν δε στριψεις, γκρεμος. 
ποσες φορες στο οριο; ζαλιζομαι.




τελικα καποια στιγμη, ανοιγω τα ματια και σαν ολα να συνεβησαν σε καποιον αλλον.
εξω απο εμενα.
αδεια εγω, ανακουφιστικο


καταλαβαινω. εγω. που παντα.
και πλεον; οχι 

Και κάπως, ξαφνικά, το δωμάτιο γεμίζει σύννεφα. Λες, τρέχα. Μα που να πας όταν ο κόσμος είναι τόσο εύθραυστος που όπου πατήσεις θα κάνει ρώγμες- πού να πας μόνος αφού κανείς δεν μπορεί να σε ακολουθήσει; 

Και εγω με τα δυο δάχτυλα που μου απέμειναν (τα άλλα τα πούλησα κι όλοι μπορούν να με δείχνουν τώρα) 

προσπαθώ να κρατήσω τον ουρανό 

να κρατήσω σβηστό το φεγγάρι και το τσιγάρο μου αναμμένο για να μπορείς να με βρεις.

Όταν ρωτησεις θα σου πουν, και θα σου δείξουν το δρόμο- εγώ πίσω απ'τα σύννεφα, θα κάθομαι οκλαδόν πάνω στον κόσμο που ράγισα με τα βήματά μου και θα παραμιλάω- 

με τρέλανε το σκοτάδι, θα πουν, κι η μοναξιά, κι όλα τα σύννεφα κι η σκόνη που κάπνισα όταν τελειώσαν τα τσιγάρα.

μα θα ξέρεις, τότε, πως τρελάθηκα απ' το φόβο πως στα φώτα δεν θα με βρεις.

γι αυτό καπνίζω τόσο, απλά να ξέρεις.