Κι έτσι, γίναμε όλοι ευάλωτοι στο χάδι
και τριγυρνάμε με ανοιχτές πληγές που στάζουν αίμα, ονόματα και καύλα
από στενό σε στενό
ζητιανεύοντας νερό και επιδέσμους.
ευάλωτοι- σαν τα νεογέννητα στο άγγιγμα της μάνας 
σαν τους ναρκομανείς στα χέρια του θανάτου, 
στο τίποτα, εδώ που ο χρόνος κοστίζει ακριβά.
τα βλέμματά μας είναι εκρήξεις και οι λέξεις τέρατα που περιμένουν να βγουν από το κεφάλι μας 
και κάθε άγγιγμα ξερνάει πόνο και αστέρια.


μη μιλάς, μην ανάβεις τα φώτα, μην σωπαίνεις. 
ευάλωτοι πλέον-και μένουν μόνο αυτά τα αστέρια..   

δεσμοι

Το πρόβλημα είναι ότι πάντα έριχνα τις άγκυρές μου στον ουρανό
και τώρα
δεν έχω τίποτα να με κρατάει κάτω.

εκλειψη

γιατι κλαις; 

σου τα εχω αφησει ολα καπου εκει. 

με τα μολυβια μου, ζωγραφισε στον τοιχο σου μια πορτα

ενα ποταμι 

ή τα ματια σου.-γιατι κλαιω;

κι οταν ξυπνησεις θα βρεις ατα ποδια σου ενα κουβαρι.

  

 

τελος

γαμω τους δρομους που στριβουν και στριβουν και στριβουν και χανομαστε και δεν βλεπουμε πια ο ενας τον αλλον. 
με μπερδευει η κοινη λογικη και τα σηματα και τα φαναρια, κι οταν σκοτεινιαζει δε μπορω ουτε τις στροφες να ξεχωρισω- μα αν δε στριψεις, γκρεμος. 
ποσες φορες στο οριο; ζαλιζομαι.




τελικα καποια στιγμη, ανοιγω τα ματια και σαν ολα να συνεβησαν σε καποιον αλλον.
εξω απο εμενα.
αδεια εγω, ανακουφιστικο


καταλαβαινω. εγω. που παντα.
και πλεον; οχι 

Και κάπως, ξαφνικά, το δωμάτιο γεμίζει σύννεφα. Λες, τρέχα. Μα που να πας όταν ο κόσμος είναι τόσο εύθραυστος που όπου πατήσεις θα κάνει ρώγμες- πού να πας μόνος αφού κανείς δεν μπορεί να σε ακολουθήσει; 

Και εγω με τα δυο δάχτυλα που μου απέμειναν (τα άλλα τα πούλησα κι όλοι μπορούν να με δείχνουν τώρα) 

προσπαθώ να κρατήσω τον ουρανό 

να κρατήσω σβηστό το φεγγάρι και το τσιγάρο μου αναμμένο για να μπορείς να με βρεις.

Όταν ρωτησεις θα σου πουν, και θα σου δείξουν το δρόμο- εγώ πίσω απ'τα σύννεφα, θα κάθομαι οκλαδόν πάνω στον κόσμο που ράγισα με τα βήματά μου και θα παραμιλάω- 

με τρέλανε το σκοτάδι, θα πουν, κι η μοναξιά, κι όλα τα σύννεφα κι η σκόνη που κάπνισα όταν τελειώσαν τα τσιγάρα.

μα θα ξέρεις, τότε, πως τρελάθηκα απ' το φόβο πως στα φώτα δεν θα με βρεις.

γι αυτό καπνίζω τόσο, απλά να ξέρεις.

το υπολοιπο

Κι εγω,να. ξεριζωνω απο το μολυβι μου τα εξι γραμματα.

θα τα ριξω στον καφε σου οταν δεν κοιτας, 

να τα χεις δικα σου για παντα. 

γιατι αυτη η πραξη της διαιρεσης μου θυμιζε παντα κρεμαλα.

και πως ολα αυτα να τα χωρεσω σε δυο στεγνες κι ηλιθιες λεξεις;

Ναρκες

Τα βραδια ειναι τα χειροτερα. 

Η κουβερτα δεν θα ζεστανει τις σκεψεις σου, τα παγακια που λιωνουν και πεφτουν απο το βλεμμα-

ποσο μαλλον εκεινο το σκυλι στο στηθος 

που αλυχταει και γαβγιζει και κλαιει,

κι εσυ το κοιμιζεις με χαπια να ξεφυγεις για λιγο απο τον πονοκεφαλο 

ή το χτυπας με παλιες εφημεριδες σφιγγοντας με τα νυχια τα σεντονια. 

Θα ξημερωσει σε λιγο... κοιτας το ρολοι στον τοιχο 

μα οι δεικτες του καιρο τωρα δε μετρανε ωρες, 

μετρανε ονοματα και χρονια. 

Και για τα χρονια, σου χαν πει, τα πρωτα ειναι τα δυσκολα, 

μα ειναι ηδη εικοσι κι εχεις κι αλλα τοσα κι αλλα τοσα:

περασες τα πρωτα κατω απ το κρεβατι να κρυβεσαι απ τα συννεφα, 

υστερα πανω, να φυλας τα συννεφα μεσα στις κουβερτες 

και τωρα εδω, με τα ματια ανοιχτα, να μετρας τα συννεφα που βουλιαξανε 

Τα βραδια ειναι τα χειροτερα, γιατι οσα περιμενες 

χρειαζονται ηλιο, χρειαζονται φως για να τα δεις 

και στο σκοταδι βλεπεις μονο τα ποταμια και τα κυματα 

που δεν ησυχαζουν,

τα σκυλια, τα ονοματα και κατι καραβια με λευκες σημαιες 

που καθε πρωι τα βρισκεις μπλεγμενα στα σεντονια. 

Υστερα, καποτε, ερχεται ο υπνος-

τοτε ολα ειναι καλα 

γιατι ξερεις οτι μπορεις ακομα να ονειρευεσαι-

αλλωστε, εχεις παντα το μαξιλαρι..

Ερχεται ο υπνος

και ξερεις πως μια μερα το ρολοι θα μετραει 

-αντι για ονοματα και χρονια-

συννεφα και καραβια με λευκες σημαιες.