Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

πυξ λαξ και τετοια

Ξύλινα είδωλα στη μέση της πλατείας, από παλιά, γιατί κάποτε κάποιοι πίστεψαν και κάποτε κάποιοι λάτρεψαν. 
κάθε βράδυ κλείνοντας τις κουρτίνες τα κοιτάμε, κι από συνήθεια ή ρομαντισμό πετάμε ένα ''καληνύχτα'' 
τις κυριακές μαζεύονται γύρω τους τα πρεζάκια και τρυπιούνται ακουμπώντας πάνω τους για να κρατήσουν αντίσταση -σηκωνόμαστε και κλείνουμε τις κουρτίνες.
άμα βρέξει λίγο λίγο ξεθωριάζουν και πια κάπου τρεις αιώνες βροχών δεν έχουν αφήσει κανένα χρώμα πάνω τους , κι όμως παραλόγως στέκονται ακόμα εκεί επιδεικνύοντας το σαπισμένο τους ξύλο και γνωρίζοντας ότι δεν θα τα ξεφορτωθούν τόσο εύκολα. Κάνουμε τα πάντα, βέβαια, βγάζουμε τα σκυλιά μας βόλτα και τα αφήνουμε να κατουρήσουν κάτω απ αυτά, οργανώνουμε οικογενειακά πικ-νικ με σκουπίδια, πλαστικές σακούλες και όλα αυτά, μια φορά τους βάλαμε φωτιά για να τρομάξουμε τους μπάτσους και μια άλλη προσπαθήσαμε να τα πουλήσουμε στους ξένους, πολιτιστική κληρονομιά, για να βγουμε από το οικονομικό αδιέξοδο. 
Κι όμως, εκεί, ρε πούστη. κάθε βράδυ, πριν κλείσουμε τις κουρτίνες: στέκονται ακόμα, ξόανα, αδύναμοι είρωνες θεοί των πατεράδων μας,υπεύθυνοι όλων των οργασμών που οδήγησαν σ'εμάς- γιατί κάποιοι πίστεψαν και λάτρεψαν και έχτισαν. κι εμείς, αφού δεν μπορούμε να γκρεμίσουμε. παρακαλάμε τη βροχή να τα καταστρέψει και μια μέρα πρίν ξαπλώσουμε να βρούμε πίσω από τις κουρτίνες το τίποτα, ούτε θεούς ούτε ψέματα. 
Όταν γίνει αυτό, θα χουμε σωθεί- δεν ξέρω ποιός το κατάλαβε πρώτος, αλλά είναι αλήθεια, ότι κι αν σου χουν πει. 
Γιατί ότι κι αν σου χουν πει, μην τους πιστεύεις: κανένας παράδεισος . όταν πεθάνουν οι θεοί, πάνε στο διάολο. 
κανένας παράδεισος. στο διάολο.
- ναι, ακριβώς όπως γίνεται με τις παλιές αγάπες.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου