ειναι απλα τα πραγματα
ΚΑΤΑΠΙΝΕΙΣ μεχρι να γεμισεις το κενο
κι υστερα ΞΕΡΝΑΣ καπου στην ακρη


(θε μου,θελω τοσο να κουμπωσω παλι)




δεν πιανει.

σσσ....

εισαι εδω για μενα το ξερω
κι οι αλλοι ειναι

μονο εγω λειπω

να ζησω να με βλεπω να πεθαινω

ζητιανος αλητης αψυχος
προδοτης κλεφτης προστατης
ακροβατης ρουφιανος ρακοσσυλεκτης
ναρκομανης ψευτης δολοφονος -μη μ αγγιζεις
το τιποτα κολλιεται
δεν θελω να γραφω αλλο.

θελω να με βρουν ενα πρωι με το μολυβι καρφωμενο στα πνευμονια
σαπισμενο σωμα σφαγμενη απο καιρο

Για σενα

Κενό

Το μαχαίρι που φοβόσουν
και τα χέρια που φίλησες και κράτησες

το ίδιο και το αυτό.

Πώς να σε πείσω
κυρίως
γιατί;

Σε φώναξα με γέμισες σε άδειασα

όμορφα...
χαριζω κενό.
τσάμπα πράμα.

Πάλι τα ίδια πάλι τα ίδια πάλι τα ίδια πάλι

πώς να σε χάσω
κυρίως
γιατί;

πάλι . τα ιδια.

αλλα το πιο δικαίο
σ αυτή τη ζωή
είναι να μην ξεχνάς
να μην συγχωρείς

και

πώς

να μην

σ αγαπάω

κυρίως

γιατί;



χειμώνας μπαίνει,θα βρέξει

Είμαστε άνθρωποι κι είμαστε γεμάτοι λάθη
Αν ανοίξεις το κεφάλι μου θα βρεις μόνο αυτό
Στιγμές που προσπαθώ να μετανιιώσω ή να μου σθγχωρήσω ή να αλλάξω
Τα σωθικά μου σαπισμένα από τα λάθη μου
και τα λάθη των άλλων πάνω μου

Τίποτα δεν συγχωρείται

Αντιστέκομαι στην ανάγκη μου να σπάσω σε κομμάτια
και να πετάξω από πάνω μου
όλα αυτά τα τρομακτικά όνειρα που μου φόρτωσαν
τους φόβους που σέρνονται σαν σκουλήκια στο στομάχι μου
τα λόγια που ξεριζώνουν τα νύχια μου και ρίχνουν πάνω ξύδι και αλάτι

Λάθη
γεμάτη λάθη

και εγώ θέλω να βάλω φωτιά σε ότι έχω μέσα μου
να κυλιστώ στα ψέματά μου να λερωθώ με λάσπη να καταπιώ σε δόσεις τον θάνατο των άλλων από τα λάθη μου
-όχι να λερωθώ , να βουλιάξω στη λάσπη μου

Γιατί

γαμάω

όσα μπορούν να με αγαπήσουν;

...

αυτά τα λίγα.

Έλα μαζι μου να βρούμε το κενό
(μισώ τον εαυτό μου, αλλά νομίζω ειναι οκ.
θα πρεπε να το χω συνηθίσει πια-τί άλλο να κάνω;
οι άλλοι μπορούν
κι εσύ μ'αγαπάς, το κάνεις
Ο καθένας όπως μάθει...)

Να βρούμε το κενό
και να σταθούμε από πάνω του.
Από σενα θα τρέξουν δάκρυα
γιατί η πληγή μέσα φαίνεται φριχτή, αίμα φλέβες
και μαυρισμένο δέρμα
Αλλα δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα,οκ.

Όπως με κρατάς θα σταθώ στην άκρη
να κοιτάξω μέσα
Δε φταίμε εμείς που έχει τόσο σκοτάδι εδώ
μη φωτίζεις είναι επικίνδυνο
και τα μάτια μου συνήθισαν κι έγιναν ευαίσθητα στο φως.

Ο πόνος του κορμιού συνηθίζεται εύκολα νομίζω
όχι;
Συνηθίζεται.

Έγινα ευαίσθητη στην ασφάλεια, μη μ'αγκαλιάζεις.

Όπως στεκεσαι εκεί,στην άκρη
θα κουβαλήσω ως εσένα τπυς κουβάδες με τη μπογιά
και μαζί θα τους σηκώσουμε
και θα γεμίσουμε το κενό
μουτζούρες και πιτσιλιές και χρώματα, όλα τα χρώματα του κόσμου
και των ονείρων υης αλήθειας ή του ψέματός μας.

και όταν αφήσουμε τους κουβάδες άδειους
ν απομακρυνθούμε
μην τυφλωθούμε από το πολύχρωμο κενό



Μ ένα μπαλόνι θα αιωρούμαστε για πάντα από πάνω του.

Για πάντα;

Για όσο διαρκούν τα χρώματα.