Σου το χα πει
όταν με παίρνεις τηλέφωνο τα πρωινά
και δεν το σηκώνω
θα μαι μάλλον στο μπάνιο,
να ξερνάω
ή να πλένω το πρόσωπό μου.
Μην σ ανησυχεί, συνέχισε να παίρνεις
αργά η γρήγορα θα απαντήσει ο τηλεφωνητής.

Τον είδα το θεό
σκεπασμένος ως επάνω με καπνό και στάχτη
από την τελευταία φορά που έπεσε στη φωτιά
να καθαρίσει τα ρούχα του απ τη βρώμα
-πόσο γελοίο να σαι αθάνατος
Γελάω
μα κάθε φορά που βλέπω αυτή τη γαμημένη φλόγα και τη βρώμα στα μάτια μου
σκέφτομαι ωραία, όλοι αθάνατοι, όλοι γελοίοι κι όλοι ήρωες
δεν έχουμε ελπίδα να ξεφύγουμε
Απλά προσπαθούμε να κρυφτούμε στα φώτα
κι όταν δεν πιάνει, στο σκοτάδι
ή κόβουμε μικρά μικρά κομμάτια από τα χέρια μας την πλάτη ή τα γόνατα
και τα χαρίζουμε στους φίλους μας μην μας ξεχάσουν
ΜΗ ΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙΣ -
κι είναι μερικές φορες που θυμόμαστε κάποιον θεό
και τραβάμε το δέρμα μας, το ξεριζώνουμε,το φέρνουμε στο πρόσωπο
το μυρίζουμε, το χαιδεύουμε, και το καταπίνουμε λαίμαργα.
κι αυτή η γεύση του χάους
είναι η γεύση του μητρικού γάλακτος και της εκσπερμάτωσης και της πούδρας
που βάζουν οι ηθοποιοί πριν την πρώτη πράξη
Κάπως έτσι καταλήγουμε βρεγμένοι κάτω από το τρύπιο υπόστεγό μας
η καρδιά
να μουρμουρίζουμε το ιδιο και το ίδιο
γελοίο να σαι αθάνατος

αλλα τουλάχιστον τώρα το ξέρουμε και
θα πάψουμε να παριστάνουμε τους νεκρούς.

μην ρωτας

τοσο, γαμωτο।
σ αγαπαω
βουλιμικα

περιμενε ακομα.

Προχωρας μπροστα να κοιταξεις μηπως υπαρχει κατι εκει- δεν ξερεις, δεν ξερεις πως ο,τι πιο απειλητικο υπαρχει γυρω μας το κουβαλαω εγω στο κεφαλι μου. Δεν ξερεις,κι ομως πας μπροστα, σηκωνεις μια μια τις πετρες κοιτας απο κατω, γυρνας πισω σ εμενα
''Ολα καλα''
παντα καλα ειναι γιατι σε βλεπω γιατι σε ανασαινω γιατι σε μασαω γιατι σε καταπινω και γεμιζω εσυ
Μετα καθεσαι στο χωμα σταυροποδι και με περιμενεις να φτασω, κι εγω σκυβω χωνω τα δαχτυλα μου στην γη που πατησες κι αρχιζω να μπουσουλαω ως εκει. Συνθλιβω το χωμα σε καθε βημα μου, τα νυχια μου γεμιζουν βρωμια, μυριζω τη σαρκα σου για να σε βρω - νυχτα, δεν μπορω αλλιως.
θελω να σου δειξω πως μεγαλωσα πια πως μπορω να αντεχω το βαρος μου και να σηκωνω κι εσενα μαζι κι η απωλεια μου ειναι ο τροπος μου να σε γεμιζω.
να σου δειξω πως εγω δεν ειμαι σαν τους αλλους, εγω ειμαι αλλιως, εγω μαζευω τα σκουπιδια σου και σου χαριζω χαρταετους και γεμιζω τις τσεπες σου σαιτες να γραφουμε γραμματα στους φιλους μας
η να σημαδευουμε τα πουλια, να τα γκρεμιζουμε και να φοραμε το πετσι τους στα ονειρα μας.
καταλαβες; εγω δεν ειμαι σαν τους αλλους.
Α, κι εσυ δεν εισαι σαν τους αλλους. Ακομη στο χωμα, με περιμενεις να διασχισω κολυμπωντας τη στερια με τα νυχια μου για κουπι και κανεναν ανεμο στο πλευρο μου-μα περιμενεις.
Οχι, ξερω.. μην φοβασαι,μη μιλας γιατι η νυχτα σε σκεπαζει κι η φωνη σου δεν θυμαται και με προσπερνα αδιαφορα
ξερω. Αυτη η συνηθεια δεν ειναι ερωτας.
ερωτας ειναι ο δρομος που μπουσουλαω ,
ειναι που οταν φτασω θα μου ανοιξεις εσυ την πορτα με μια σαιτα και ενα κουφαρι πουλιου στα χερια
-ξερεις.
θελω να φτασω, να φτασω σιγα σιγα, να πιω βουλιμικα απο τις σταγονες στο μετωπο σου και να σου πω πως στο ταξιδι δεν εμαθα τιποτα, αλλα να,ειμαι εδω, και κουβαλαω και τα σπιρτα σου σ ολο το δρομο-
το τσιγαρο στα χειλια σου ειν ο ερωτας κι ο καπνος απο το στομα σου στο δικο μου.
κι αν διαβασεις στην κοιλια μου τις πληγες, θα ξερουμε κι οι δυο,
η αγαπη δεν ειναι μια γαμημενη προσθεση
αγαπη ειναι το υπολοιπο που μενει, αν διαιρεσεις εσενα με εμενα.

εκεινο που δεν μας ανηκει

Κι ο χρονος κι εκεινα που δεν σβηνουν κι εκεινα που περιμενει τρεμοντας αγκαλια με το παπλωμα
ολα στο ιδιο φεγγαρι
και παυει να φοβαται κι ακουει τον ψιθυρο της
και παλι φοβαται
πως αν την αφησει λιγο ακομα να κοιμαται δεν θα ξυπνησει ποτε
δεν θα ανοιξει τα ματια ποτε

''μισω το φεγγαρι''

κοιμοταν και δεν την ακουγε

''μ ακους; μισω το φεγγαρι.'

κι η αναπνοη της αργη μεθοδικη λουσμενη στον ιδρωτα -ονειρευοταν
κ α τ ι
α, το ηξερε
ειναι ευτυχια να ονειρευεσαι

μην την ξυπνας.

κοιμηθηκε χωρις δακρυα.μονο
κοκκινος ιδρωτας

ολα στο ιδιο φεγγαρι,και το μισος της.
κι εκεινη κοιμοταν και δεν την ακουγε.

ομως μια μερα ξυπνησε, και βρηκε διπλα της
κοκκινο ζεστο ακομα το φεγγαρι
στραγγιγμενο απο το φως του
νεκρο οπως η ενοχη
και στα χερια της
κατι ασημενια ρυακια που σταζαν στο πατωμα
σταγονα σταγονα
τον ποθο της

πατριδες

μμ,κι εγω
που δε γνωρισα ορια

μα
δεν χωραω
στον εαυτο μου.

πρωτα ηταν εκεινος
κι ηταν ο ενας και καθοταν
γυμνος κι εδινε ονοματα στα πραγματα

κι υστερα τον ανοιξαν στα δυο κι εβγαλαν απο μεσα του
τον ερωτα και την αναγκη
κι ηταν σαν καθρεφτης
οι δυο τους

και φιληθηκαν και απο τον εναν
ξευθηκε το νερο
κι απο τον αλλον η φωτια
κι ο κοσμος εγινε πλανητες και αστερια
εγινε το χωμα και τα ζωα και η βροχη.
κι οι δυο τους εγιναν
ο κοσμος.

την επομενη μερα
εκαναν βολτα στον κηπο τους
κι ο ενας
εβγαλε τα νυχια του
και τα μπηξε στο λαιμο του αλλου.

κι ο θεος ειπε ''ευλογησον'' ,
ξεσκονισε τα ρουχα του,

και προχωρησε παραπερα.