Φτανουν οι ηρωες,εχουμε αρκετους, γεμισαν οι δρομοι

Τους βλεπω τα βραδια να κολλανε αφισες στους δρομους, να διαφημιζουν τους εαυτους τους

Ασφαλεια λεγεται, το νιωθεις;

κλεισε τα ματια. καλυτερα τωρα;

Οσο νυχτωνει,ειναι περισσοτεροι. και δυνατοτεροι ειναι.

Ετσι,ολοι μαζι. Για την ασφαλεια

-αυτο που δεν ζητησα ποτε,κι αυτο που δεν πηρα

δεν μου ανηκει, δεν εχω μαθει σ αυτο.

Οι ηρωες μου σπανε τα δοντια τους στα πεζοδρομια, βιαζουν τη νυχτα ο ενας τον αλλον,

κοιμουνται σαν ζωα στριμωγμενοι στις καροτσες παρατημενων αμαξιων

κι υστερα ερχονται και μ αγκαλιαζουν, με τυλιγουν με σκουπιδια και τη μυρωδια του φοβου που σαπιζει - να. ασφαλεια.

Οταν ηταν παιδια οι ηρωες μου τρεφονταν με αντικαταθλιπτικα και

κρυβονταν στη ντουλαπα απο τον πατερα τους -

ηρθαν υστερα στην κουνια μου και μουρμουρισαν

''μη φοβηθεις''.

κι εκει στα χερια τους αφησα τις τυψεις και τους ερωτες μου.

γι αυτο, φτανουν οι ηρωες, γεμισαν οι μπυραριες και τα μπουρδελα.

Γεμισα ασφαλεια και αυτογραφα στο κορμι μου- υπογραφουν με σαλιο και ανεξιτηλα στυλο

οι ηρωες.

κι οι δικοι μου,

που καπου μαζεμενοι φυλανε τα παιδικα μου ονειρα, δεν θα ρθουν ξανα.

Δε θ ακουσω ξανα ''αφεσου εδω''.

Γιατι μια μερα που ειχα πιει τους βιασα κι εγω

ολους εναν-εναν

και τους αφησα να γλειφουν τις πληγες τους σ ενα σπιτι αδειο-

η ψυχη μου.

ή ισως, κρυβονται εκει και

γλειφουν ακομα τις δικες μου πληγες.

ετσι ειναι οι ηρωες.

α φ ε σ ο υ ε δ ω

απαντησεις

πια, τι να απαντησω;

σ'οσους λενε ''θα περασει,δεν πειραζει''

-εγω το ξερω .

κι η αληθεια αν τη μπουκωσεις με ψεματα

και πεταξεις πανω της τα χωματα που κουβαλας

(σκαβοντας,σκαβοντας,

γεμιζεις τα ρουχα σου χωμα μην σε παρει ο αερας )

η αληθεια παυει να υπαρχει γιατι δεν την πιστευεις

η αληθεια γινεται η σιωπη σου, η το γελιο σου, η κουκουλα

πριν ανεβεις στην κρεμαλα.

ακουω τα χερια μου κι ακουω τη θλιψη που ακουμπας πανω τους

και ζυγιζω τονους, ειμαι πετρα και φθορα και η θηλια στις σκεψεις σου

ζυγιζω τονους οπως το τιποτα

ζυγιζω τιποτα οπως η καρδια μου.

κουκουλα στο φεγγαρι, κουκουλα στα δακρυα.

ο δημιος στεκει και περιμενει παραπερα

-διακριτικος ο μαλακας

ο τοιχος κρυος ζεσταινει την τυψη μου

ποδια που δεν πατανε στη γη,το χωμα πως να τα κρατησει;

και το οπλο ειναι παλιο, ειναι φθαρμενο

ωραια να γελιεσαι, ''θα αστοχησει''.

Μα το θυμα ζυγιζει τονους οπως ο ουρανος

κι ειναι τοσο ευκολο να τον πετυχεις, δεν κρυβεται

ουτε με κουκουλα,ουτε με τα ψεματα .

κριμα.

Κι ο δημιος απλα τραβαει την σκανδαλη

και τερμα, αυτο.

Φοραω την κουκουλα μου,κλεινω τα ματια και

πυροβολω

-τ ε ρ μ α

ευκολο.

εγω ο δημιος εγω το θυμα εγω η κουκουλα, ο ουρανος, οι τυψεις,

το οπλο κι η τρυπα στο στηθος,

η τρυπα στον ουρανο που ξεβραζει κομματια απο το μυαλο μου,

μαζι και την θλιψη σου

εγω ο ηρωας, εγω η σκανδαλη, εγω το χωμα, οι στιχοι και

ολοκληρο το ποιημα.

κκουκουλα στο προσωπο,

μια τελευταια τυψη

(γινεται κοκκινες σταγονες στον τοιχο)

κι ο κοσμος φευγει σιγα σιγα.

Κριμα.

Σου το χα πει
όταν με παίρνεις τηλέφωνο τα πρωινά
και δεν το σηκώνω
θα μαι μάλλον στο μπάνιο,
να ξερνάω
ή να πλένω το πρόσωπό μου.
Μην σ ανησυχεί, συνέχισε να παίρνεις
αργά η γρήγορα θα απαντήσει ο τηλεφωνητής.

Τον είδα το θεό
σκεπασμένος ως επάνω με καπνό και στάχτη
από την τελευταία φορά που έπεσε στη φωτιά
να καθαρίσει τα ρούχα του απ τη βρώμα
-πόσο γελοίο να σαι αθάνατος
Γελάω
μα κάθε φορά που βλέπω αυτή τη γαμημένη φλόγα και τη βρώμα στα μάτια μου
σκέφτομαι ωραία, όλοι αθάνατοι, όλοι γελοίοι κι όλοι ήρωες
δεν έχουμε ελπίδα να ξεφύγουμε
Απλά προσπαθούμε να κρυφτούμε στα φώτα
κι όταν δεν πιάνει, στο σκοτάδι
ή κόβουμε μικρά μικρά κομμάτια από τα χέρια μας την πλάτη ή τα γόνατα
και τα χαρίζουμε στους φίλους μας μην μας ξεχάσουν
ΜΗ ΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙΣ -
κι είναι μερικές φορες που θυμόμαστε κάποιον θεό
και τραβάμε το δέρμα μας, το ξεριζώνουμε,το φέρνουμε στο πρόσωπο
το μυρίζουμε, το χαιδεύουμε, και το καταπίνουμε λαίμαργα.
κι αυτή η γεύση του χάους
είναι η γεύση του μητρικού γάλακτος και της εκσπερμάτωσης και της πούδρας
που βάζουν οι ηθοποιοί πριν την πρώτη πράξη
Κάπως έτσι καταλήγουμε βρεγμένοι κάτω από το τρύπιο υπόστεγό μας
η καρδιά
να μουρμουρίζουμε το ιδιο και το ίδιο
γελοίο να σαι αθάνατος

αλλα τουλάχιστον τώρα το ξέρουμε και
θα πάψουμε να παριστάνουμε τους νεκρούς.

μην ρωτας

τοσο, γαμωτο।
σ αγαπαω
βουλιμικα

περιμενε ακομα.

Προχωρας μπροστα να κοιταξεις μηπως υπαρχει κατι εκει- δεν ξερεις, δεν ξερεις πως ο,τι πιο απειλητικο υπαρχει γυρω μας το κουβαλαω εγω στο κεφαλι μου. Δεν ξερεις,κι ομως πας μπροστα, σηκωνεις μια μια τις πετρες κοιτας απο κατω, γυρνας πισω σ εμενα
''Ολα καλα''
παντα καλα ειναι γιατι σε βλεπω γιατι σε ανασαινω γιατι σε μασαω γιατι σε καταπινω και γεμιζω εσυ
Μετα καθεσαι στο χωμα σταυροποδι και με περιμενεις να φτασω, κι εγω σκυβω χωνω τα δαχτυλα μου στην γη που πατησες κι αρχιζω να μπουσουλαω ως εκει. Συνθλιβω το χωμα σε καθε βημα μου, τα νυχια μου γεμιζουν βρωμια, μυριζω τη σαρκα σου για να σε βρω - νυχτα, δεν μπορω αλλιως.
θελω να σου δειξω πως μεγαλωσα πια πως μπορω να αντεχω το βαρος μου και να σηκωνω κι εσενα μαζι κι η απωλεια μου ειναι ο τροπος μου να σε γεμιζω.
να σου δειξω πως εγω δεν ειμαι σαν τους αλλους, εγω ειμαι αλλιως, εγω μαζευω τα σκουπιδια σου και σου χαριζω χαρταετους και γεμιζω τις τσεπες σου σαιτες να γραφουμε γραμματα στους φιλους μας
η να σημαδευουμε τα πουλια, να τα γκρεμιζουμε και να φοραμε το πετσι τους στα ονειρα μας.
καταλαβες; εγω δεν ειμαι σαν τους αλλους.
Α, κι εσυ δεν εισαι σαν τους αλλους. Ακομη στο χωμα, με περιμενεις να διασχισω κολυμπωντας τη στερια με τα νυχια μου για κουπι και κανεναν ανεμο στο πλευρο μου-μα περιμενεις.
Οχι, ξερω.. μην φοβασαι,μη μιλας γιατι η νυχτα σε σκεπαζει κι η φωνη σου δεν θυμαται και με προσπερνα αδιαφορα
ξερω. Αυτη η συνηθεια δεν ειναι ερωτας.
ερωτας ειναι ο δρομος που μπουσουλαω ,
ειναι που οταν φτασω θα μου ανοιξεις εσυ την πορτα με μια σαιτα και ενα κουφαρι πουλιου στα χερια
-ξερεις.
θελω να φτασω, να φτασω σιγα σιγα, να πιω βουλιμικα απο τις σταγονες στο μετωπο σου και να σου πω πως στο ταξιδι δεν εμαθα τιποτα, αλλα να,ειμαι εδω, και κουβαλαω και τα σπιρτα σου σ ολο το δρομο-
το τσιγαρο στα χειλια σου ειν ο ερωτας κι ο καπνος απο το στομα σου στο δικο μου.
κι αν διαβασεις στην κοιλια μου τις πληγες, θα ξερουμε κι οι δυο,
η αγαπη δεν ειναι μια γαμημενη προσθεση
αγαπη ειναι το υπολοιπο που μενει, αν διαιρεσεις εσενα με εμενα.

εκεινο που δεν μας ανηκει

Κι ο χρονος κι εκεινα που δεν σβηνουν κι εκεινα που περιμενει τρεμοντας αγκαλια με το παπλωμα
ολα στο ιδιο φεγγαρι
και παυει να φοβαται κι ακουει τον ψιθυρο της
και παλι φοβαται
πως αν την αφησει λιγο ακομα να κοιμαται δεν θα ξυπνησει ποτε
δεν θα ανοιξει τα ματια ποτε

''μισω το φεγγαρι''

κοιμοταν και δεν την ακουγε

''μ ακους; μισω το φεγγαρι.'

κι η αναπνοη της αργη μεθοδικη λουσμενη στον ιδρωτα -ονειρευοταν
κ α τ ι
α, το ηξερε
ειναι ευτυχια να ονειρευεσαι

μην την ξυπνας.

κοιμηθηκε χωρις δακρυα.μονο
κοκκινος ιδρωτας

ολα στο ιδιο φεγγαρι,και το μισος της.
κι εκεινη κοιμοταν και δεν την ακουγε.

ομως μια μερα ξυπνησε, και βρηκε διπλα της
κοκκινο ζεστο ακομα το φεγγαρι
στραγγιγμενο απο το φως του
νεκρο οπως η ενοχη
και στα χερια της
κατι ασημενια ρυακια που σταζαν στο πατωμα
σταγονα σταγονα
τον ποθο της