να ζησω να με βλεπω να πεθαινω

ζητιανος αλητης αψυχος
προδοτης κλεφτης προστατης
ακροβατης ρουφιανος ρακοσσυλεκτης
ναρκομανης ψευτης δολοφονος -μη μ αγγιζεις
το τιποτα κολλιεται
δεν θελω να γραφω αλλο.

θελω να με βρουν ενα πρωι με το μολυβι καρφωμενο στα πνευμονια
σαπισμενο σωμα σφαγμενη απο καιρο

Για σενα

Κενό

Το μαχαίρι που φοβόσουν
και τα χέρια που φίλησες και κράτησες

το ίδιο και το αυτό.

Πώς να σε πείσω
κυρίως
γιατί;

Σε φώναξα με γέμισες σε άδειασα

όμορφα...
χαριζω κενό.
τσάμπα πράμα.

Πάλι τα ίδια πάλι τα ίδια πάλι τα ίδια πάλι

πώς να σε χάσω
κυρίως
γιατί;

πάλι . τα ιδια.

αλλα το πιο δικαίο
σ αυτή τη ζωή
είναι να μην ξεχνάς
να μην συγχωρείς

και

πώς

να μην

σ αγαπάω

κυρίως

γιατί;



χειμώνας μπαίνει,θα βρέξει

Είμαστε άνθρωποι κι είμαστε γεμάτοι λάθη
Αν ανοίξεις το κεφάλι μου θα βρεις μόνο αυτό
Στιγμές που προσπαθώ να μετανιιώσω ή να μου σθγχωρήσω ή να αλλάξω
Τα σωθικά μου σαπισμένα από τα λάθη μου
και τα λάθη των άλλων πάνω μου

Τίποτα δεν συγχωρείται

Αντιστέκομαι στην ανάγκη μου να σπάσω σε κομμάτια
και να πετάξω από πάνω μου
όλα αυτά τα τρομακτικά όνειρα που μου φόρτωσαν
τους φόβους που σέρνονται σαν σκουλήκια στο στομάχι μου
τα λόγια που ξεριζώνουν τα νύχια μου και ρίχνουν πάνω ξύδι και αλάτι

Λάθη
γεμάτη λάθη

και εγώ θέλω να βάλω φωτιά σε ότι έχω μέσα μου
να κυλιστώ στα ψέματά μου να λερωθώ με λάσπη να καταπιώ σε δόσεις τον θάνατο των άλλων από τα λάθη μου
-όχι να λερωθώ , να βουλιάξω στη λάσπη μου

Γιατί

γαμάω

όσα μπορούν να με αγαπήσουν;

...

αυτά τα λίγα.

Έλα μαζι μου να βρούμε το κενό
(μισώ τον εαυτό μου, αλλά νομίζω ειναι οκ.
θα πρεπε να το χω συνηθίσει πια-τί άλλο να κάνω;
οι άλλοι μπορούν
κι εσύ μ'αγαπάς, το κάνεις
Ο καθένας όπως μάθει...)

Να βρούμε το κενό
και να σταθούμε από πάνω του.
Από σενα θα τρέξουν δάκρυα
γιατί η πληγή μέσα φαίνεται φριχτή, αίμα φλέβες
και μαυρισμένο δέρμα
Αλλα δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα,οκ.

Όπως με κρατάς θα σταθώ στην άκρη
να κοιτάξω μέσα
Δε φταίμε εμείς που έχει τόσο σκοτάδι εδώ
μη φωτίζεις είναι επικίνδυνο
και τα μάτια μου συνήθισαν κι έγιναν ευαίσθητα στο φως.

Ο πόνος του κορμιού συνηθίζεται εύκολα νομίζω
όχι;
Συνηθίζεται.

Έγινα ευαίσθητη στην ασφάλεια, μη μ'αγκαλιάζεις.

Όπως στεκεσαι εκεί,στην άκρη
θα κουβαλήσω ως εσένα τπυς κουβάδες με τη μπογιά
και μαζί θα τους σηκώσουμε
και θα γεμίσουμε το κενό
μουτζούρες και πιτσιλιές και χρώματα, όλα τα χρώματα του κόσμου
και των ονείρων υης αλήθειας ή του ψέματός μας.

και όταν αφήσουμε τους κουβάδες άδειους
ν απομακρυνθούμε
μην τυφλωθούμε από το πολύχρωμο κενό



Μ ένα μπαλόνι θα αιωρούμαστε για πάντα από πάνω του.

Για πάντα;

Για όσο διαρκούν τα χρώματα.

κι οταν πεφτω
να με σηκωνεις στον αερα
με τα μικρα σου δαχτυλα
να με κρατας κι υστερα
να μ αφηνεις με ολο το βαρος της γης
να πεσω στο χωμα
ν ακουσω τον πονο με τ αυτια μου.
να με σηκωνεις ψηλα, εκει που
θα μπορω να δω τα ματια σου
και ξανα να μ αφηνεις με δυναμη να πεσω.

και Το πιο βαρυ παπλωμα ειναι τα ονειρα μου και δεν μπορω να τα σηκωσω απο πανω μου
ετσι ξαπλωμενη στο χωμα
και φοβαμαι
Τραβα τα λιγο στην ακρη και Σηκωσε με παλι
να φιλησω το μετωπο σου -
θελω να γραψω κατι σ αυτο το μετωπο
να μεινει για παντα.
Μου λεγες να αραιωνω το μελανι μοναχα με δακρυα,
το νερο το θολωνει και χαλαει,
Η με παγο ολοκληρα κομματια .
Μα δεν πιανει , τα δακρυα μου μαυριζουν
κι ο παγος στεγνωνει κι επιπλεει μεσα στο δοχειο
καθρεφτης του κορμιου σου
Και το μελανι μου βγαινει πηχτο
και ζεματαει τους τοιχους
και ζεματαει το μετωπο σου
και καιγεσαι και παλι
με πετας κατω.

Ασε με. Θα ξαπλωσω στα ποδια σου
και θα δαγκωσω τα δαχτυλα σου
κι υστερα φερε με παλι ψηλα
-ετσι,ναι-
ψηλα
με τα δυο σου λεπτα παιδικα δαχτυλα
τα ματια σου το στομα το μετωπο η αληθεια
κι ακομα,ψηλα
Και καρφωσε με
απο τα χερια
στον ουρανο .
Και ασε με,
θυμα θυτη απο χωμα και απο συννεφα,
ερειπιο και μπαλονι ,
να ζωγραφιζω εκει πανω.
Με μελανι πηχτο
σαν δακρυσμενος παγος.

θα ξαναπεσω...

Και θα σαι εκει;

λασπη.

Να λοιπόν-

εγώ που δεν είχα τίποτα-

βρέθηκα με δυο κομμάτια λάσπη στα χέρια μου

κι ανάμεσα στα δόντια ένα σφυρί

και δεν ξέρω

να προσπαθήσω να χτίσω πάνω στα παλιά

ή να τα γκρεμίσω κι αυτά;

ή, πάλι, με τη λάσπη,

να χτίσω την ψυχή μου στο κορμί μου

να την φυλακίσω, να μην χαθεί όπως βολοδέρνει;

εγώ που δεν είχα τίποτα

μπορώ να χω τα πάντα

αρκεί να βρω κάπου να τα χωρέσω.

---

α γ α π α ω
φρικιαστικα εθιστικα ηλιθια παθητικα βασανιστικα ψυχρα αναρχικα ιδρωμενα μεθυσμενα μαχητικα παιδικα χειριστικα βρωμικα απιστα μαζοχιστικα ελευθερα εντατικα ασκητικα παθιασμενα εφημερα απαισια εγωιστικα εκστατικα διαολεμενα στραβα αληθινα αντιστροφα ολοκληρωτικα εμετικα εμπυρετα γεροντικα διψασμενα αιωνια σκληρα σαδιστικα πωρωτικα θεικα ρωτωντας κοιτωντας φτυνωντας σιωπωντας αγγιζοντας ζητωντας αδιαφορωντας γκρεμιζοντας βριζοντας ελπιζοντας απαιτωντας γδυνοντας αφηνοντας επιζωντας βιαζοντας δινοντας γαμωντας αντιδρωντας βρισκοντας θυμωνοντας αναπνεοντας ξυπνωντας ηρεμωντας πονωντας χτυπωντας προσδοκωντας στη νυχτα στα χρωματα στα δακρυα στο ψεμα στα χερια στο ονειρο στη μαστουρα στο χειμωνα στο χρονο στα γονατα στο φοβο στον ερωτα στη φυλακη στον θανατο στα κυματα στη ζαλη στον ξυπνιο στο κερατο στο τωρα στο τιποτα στο θελω στη βροχη στα κριματα στα βαθια στην κυριακη στο ποτε ---

τι να το κανεις; μερικες φορες δεν εχω λεφτα να φαω.

κι αλλες παλι...μισω απλα.