υποτασσοντας

H συνθήκη, δεδομένη : μην προδωθείς και μην προδώσεις

τα σαββατοκύριακα ο θάνατος μοιάζει ευκολότερος γιατί δεν έχεις καμία άλλη υποχρέωση

παρά μόνο αυτό,

να ιδρώσεις και να φτύσεις σπέρμα και ευγνωμοσύνη για να παραμείνεις ζωντανός

κι εκείνα τα παιδιά δεν μοιάζουν να καταλαβαίνουν

κι ουρλιάζουν τη δύναμή τους κάθε πρωί έξω από το παράθυρό σου

μα τα σάββατα είναι τα χειρότερα γιατί δεν έχεις καμία άλλη υποχρέωση παρά μόνο να τ ακούς και να ξαγρυπνάς από το βάρος της ανάσας σου

δεδομένη η συνθήκη: ξυπνάς και πάλι

κινείσαι αθόρυβα, δεν βάζεις παπούτσια μην την ξυπνήσεις

κρύο πάτωμα, γλιστράει

-μόνο μην ξυπνήσει-

γλιστράς και πιάνεσαι από το γείσο του μυαλού σου

δαγκώνεσαι να μην φωνάξεις μα είναι αργά

έχει ξυπνήσει - αυτός ο νταβατζής,

η ψυχή,

θα σε σύρει πάλι στα άγια και βρώμικα μπουρδέλα

κάπου να πουληθεί, κάπου να αδειάσει τα υγρά της

δεδομένη η συνθήκη.

το κορμί μου το αντέχω

μπορώ ακόμη και να μάθω να το αγαπάω-ίσως

μα εκείνον τον φασίστα

την ψυχή

δεν θα την κουμαντάρω

δεδομένο.

και απλά περιμένεις το σαββατοκύριακο.

θελω.
εγω.
αδειαζοντας. φτυνοντας. ξεσπωντας
ονειρα αγωνια και χολη
πετωντας καθε τι που ειναι εγω.
χωρις παρελθον-
να γινομαι μοναχα εσυ.
και θελω.
εσυ.
ξυπνωντας απο τη μαστουρα της γιορτης
να γινεσαι
παλι
εσυ.
ετσι,
για να χω
κατι
να θυμιζει
εμενα

ποσο ασυλληπτα μικροι γεννιομαστε

και

ποσο βαρβαρα μεγαλοι πεθαινουμε ;

-η μηπως ειναι το αντιθετο;

ετσι αφηνεσαι σε κατι γνωριμο :

η καταστροφη που ξερεις πως θα ρθει ειναι
μεγαλυτερη απο εκεινη που αγνοεις.
αυτη που περιμενεις
που τη μυριζεις στον αερα-
ξερεις πως θα συμβει
οπως ξερεις πως το βραδυ θα ζητησεις τα χερια της
η πως θα σου λειπει η ασφαλεια του σπιτιου σου καποια πρωινα
οταν ο ηλιος ξυπναει παγωμενος

ασφαλεια γιατι;
ποιον θα κοροιδεψεις;
η ασφαλεια που δεχεσαι η εκεινη που δινεις;

σσσ...μανα σωπα, ειμαι καλα.
και πατερα, ολα τα ελεγχω,ολα..

το αφηνεις να συμβει γιατι το περιμενεις και δεν αντεχεις αλλο
αυτη την αναμονη

και υστερα απλα συμβαινει
και το νιωθεις να συμβαινει
και το αφηνεις ,ισως το ζητας το θες κι
εκλιπαρεις
να τελειωσει γρηγορα(ο καλυτερος σου φιλος παλι;)
για να πας να αδειασεις
το κεφαλι τ αντερα και την καρδια σου
που καταπινες τοση ωρα .
-σε ικετευω σε ικετευω δεσε την καρδια μου στα ποδια σου
για να τη σερνεις παντα μαζι σου, πισω σου
οπου κι αν πας
καλυτερα στις λασπες και τους δρομους σου,
παρα παλι αυτη η αναμονη, αυτο το αδειασμα κι η θλιψη .
τους απογοητευω παλι.
κι εμενα;
μπα, το συνηθιζεις. τοτε γιατι
καθε φορα πιο πολυ ποναει;
καθε φορα πιο πολυ το περιμενω;

σ αφηνω να ρθεις κοντα,τοσο
που να μυριζεις την αποσυνθεση μου πριν ακομα σαπισω
και
σε ικετευω σε ικετευω σε ικετευω
-μανα,πατερας, κι ερωμενη-
χτυπα την πορτα κι ελα μεσα και
δεσε την καρδια μου στην πλατη σου
και τραβα τη μαζι σου
σε ικετευω
σωσε αυτη τουλαχιστον


- ε γ ω δ ε ν

μην σωπαινεις, να σ ακουω.
να σ ακουω.
να σε βρισκω οταν ιδρωνεις
κι οταν με τα χειλια σου ψιλαφιζεις το ονομα μου
οπως χαιδευες τις παλαμες της μανας σου,
να μη σε χανω
οταν κρυβεσαι απο τον χρονο
-πως ο χρονος μπορει να μας χωρισει
οταν μονη αληθεια μας ειναι εκεινα τα δευτερολεπτα
οργασμου;-
να,κι οταν τελειωνεις, μην μου σωπαινεις
να μην σε χανω
κι οταν τελειωνω να ψιθυριζεις
να μην χαθω

καπως
ακολουθωντας τα φωτα σου
κι υψωνοντας την καρδια μου στο επιπεδο σου
-γιατι εδω κρυωσα πια.
δεν ξερω πως να την προφυλαξω, μην ξεθωριασει απο τον ιδρωτα μου
αυτο το κοκκινο που ποτισε απ τα χειλια σου
οταν τη φιλησες πρωτη φορα -
καπως
θα μενω εδω
οτι κι αν ειναι αυτο το εδω,αφου ο χρονος ειναι νεκρος .


φοβαμαι
μα πιο πολυ
φοβαμαι γιατι φοβασαι εσυ.
απλα, ξερω
πως οσο ακουω την πεινα σου μπορω να υπομενω
να με υπομενω-απλα.
πως οσο ακουω τις προσευχες σου,τις νυχτες,στα γονατα, μπορω να κοιμαμαι
να με κοιμιζω
η απλα
πως οσο ακουω το στομα σου να οριζει το ονομα μου
μπορω να υπαρχω.

καπως.

μου λες συνεχεια να παψω να πιστευω οτι φταιω
κι ομως
αν οχι εγω,
ποιος;
καποιος πρεπει να φταιει
καποιος πρεπει να αναλαβει την ευθυνη για την ανθρωποτητα
η την ευθυνη για τις βροχες, τα λεωφορεια που δεν προλαβαινεις και τα ξεθωριασμενα χρωματα

κι εσυ λες δεν φταιω εγω
θελει, λες, χρονο

και ποτε εισαι ελευθερος;
εννοω, ελευθερος στ αληθεια - ενα τιποτα- ενα μπαλονι μισογεματο ελαφρυ που ισα ισα ανασηκωνεται απο τη γη
ποτε;

υποθετω δεν εισαι
κι οι σκεψεις μπαλονια ειναι κι ισα ισα ανασηκωνονται απο το κεφαλι σου ωρες ωρες κι επειτα καθονται παλι πισω βαριες και ασκοπες

ελευθερος
γινεται;

δεν ξερω.
κι αμα τα συννεφα θολωσουν
δεν ξερεις που να κοιταξεις για να βρεις ουρανο.

κι αυτο μονο καλο δεν ειναι.

ή όχι

θα ρθω παλι - το ξερεις το ξερω
με το βαρος του χαμενου
και το θαρρος του ηλιθιου.
με τα δαχτυλα κομμενα απο τις προσπαθειες να ταισω τα θηρια
και τα ματια χωμενα βαθια στις κογχες απο το φοβο.

θα κραταω φλουδες απο πορτοκαλι και κανελα
θα κραταω το αρωμα της σιωπης μας και τη γευση της απωλειας
στις τσεπες στιγμες που δεν καταφερα να πεταξω
και κιτρινα χαρτακια
ανακυκλωση
θα κραταω τη βροχη που εγινε χιονι
και τα δακρυα που εγιναν παγος - ο παγος σου. τον φυλαω.τον αξιζω.
και θα κραταω πεθαμενα φυλλα απο τα φυτα που δεν ποτισες
και σαπισμενες σκεψεις που ποτε δεν θα μαθεις.

δεν θα σου δωσω τιποτα.

θα ρθω,θα γονατισω, θα σκασω.

θα υπαρχω απλα. κοντα. διπλα σου.
οχι μεσα σου.

''δεν θα...δεν θα...δεν θα...''
και ποτε.

το ξερουμε.


θα γονατισω απο τωρα να μαι ετοιμη