μεσα απο πυραματα

Πάντα πριν βγω από το σπίτι πλένω τα δόντια μου

και καμιά φορά δεν τα πλένω επίτηδες, για να μην βγω από το σπίτι

ξυπνάω, κάθομαι στον υπολογιστή και καπνίζω και γεμίζω την κούπα μου γαλλικό

σηκώνομαι, φτιάχνω λίγο ακόμα, κάθομαι στον υπολογιστή,

περιμένω

μέχρι να τελειώσει η μέρα.

την επόμενη ξεκλειδώνω τον σύρτη, ψάχνω τα κλειδιά μου, πλένω τα δόντια μου, κατεβάζω τα σκουπίδια

ευτυχώς ερωτεύτηκα νωρίς και ξέρω πώς είναι να πνίγεσαι από τα σκουπίδια,

κι έτσι φροντίζω πολύ για κάτι τέτοια 

η πόρτα μου είναι από τις παλιές, τις όχι ασφαλείας αλλά

όταν νοίκιαζα το σπίτι είχα άγνοια κινδύνου

-βέβαια εσύ έλεγες ότι είχα πάντα άγνοια κινδύνου

ψέματα, αν και τα 25 ήταν καθαρή τύχη, σ αυτό συμφωνώ-

πολύ θα το θελα να χα άγνοια κινδύνου, πάντως, για να μπορέσω επιτέλους να τα ρίξω

σε κάποια

και να γλιτώσω τα λεφτά που δίνω για το αλκοόλ

είναι και αυτό ένα καλό κίνητρο για να βουρτσίζεις τα δόντια σου καθημερινά

Κίνητρα, εδώ σηκώνει μεγάλη ανάλυση το γραφτό

αλλά όχι, είμαι ο,τι είμαστε

σχεδόν-επιτυχημένα πειράματα της ψυχολογίας,

πεινασμένα σκυλιά με καμπανάκια στο λαιμό

ποντίκια εθισμένα- τα μισά στην ηρωίνη και τα υπόλοιπα στη σοκολάτα,

ανάλογα με την δομή του ντι-εν-έι τους-

αναγνωρίζω τα ερεθίσματα, αλλά δυσκολεύομαι στην πράξη

τουλάχιστον με συμπαθώ γι αυτό που είμαι χωρίς να προσθέτω ή να αφαιρώ,

καλύτερα δηλαδή από τον μέσο όρο

για να μιλάμε και με μαθηματικά.

Και όλα αυτά είναι σημαντικά πράγματα, η παιδεία

να πλένεις τα δόντια σου και να καθαρίζεις λιγάκι το γραφείο και το πάτωμα πριν έρθουν οι φίλοι σου στο σπίτι,

τα μαθηματικά και η σωστή διατροφή και η ακριβής ποσότητα καφέ για τον τέλειο γαλλικό

ο μέσος όρος

και τα κίνητρα

θέλω να μαζέψω λεφτά για να βάλω κλειδαριά ασφαλείας στο ποδήλατό μου

για να μην λες άλλο για την άγνοια κινδύνου, φτάνει μ’αυτό.

καθένας επιλέγει τους εχθρούς του

-πάρε για παράδειγμα το καφέ χρώμα: ποτέ δεν το χώνεψα

μπήκε στη λίστα νωρίς

το καφέ, και ο,τι αυτό συνεπάγεται, τα φθινόπωρα, τη σκουριά, τη σοκολάτα γάλακτος

κι αυτό με κατατάσσει αυτόματα στα ποντίκια της ηρωίνης, το δείγμα βήτα

το προτιμώ, γιατί στατιστικά έχουμε περισσότερα τατουάζ, λιγότερη ευαισθησία σε αλλεργίες, και 

περισσότερες ικανότητες επιβίωσης σε περίπτωση πυρηνικής καταστροφής

η δυσκολία μας είναι η καθημερινή ζωή

αλλά διορθώνεται, μπορείς πάντα να σηκωθείς, να φτιάξεις καφέ (που κανονικά είναι μαύρος)

και να περιμένεις

να τελειώσει η μέρα

η κάθε μέρα

μέχρι την πυρηνική καταστροφή.

και τότε θα επιβιώσουμε θριαμβευτικά. 

περιληψη

κάτι ήθελα να πω.

ξεχνάω τελευταία

είναι η πλήξη, ή εγκεφαλικές συνάψεις που κολυμπάνε στις καταχρήσεις

ή η γλώσσα, που δεν βοηθάει

είμαι μόνιμα στο στοματικό στάδιο, φρόυντ πάντα,

και την έκαψα, το στόμα μου τσούζει από τα πειράματα, από όλα τα σώματα που δοκίμασα, τα γράμματα, το χώμα, τα φάρμακα, τα νύχια μου, τα καλοκαίρια και τις μουσικές τους

δε βοηθάει

λένε η περιέργεια είναι κάπως προσόν, κινεί την ανθρωπότητα από τις αρχές του κόσμου,

ίσως φταίει που πέρασαν πάρα πάρα πολλά χρόνια από κεινες τις αρχές

αλλά ακόμα ρωτάω και δεν καταλαβαίνω- ή πάλι ξέχασα

ερωτηματικά,  σχεδόν αποδεκτά

τα θαυμαστικά φαίνονται γελοία. κινούμαστε λογικά ανάμεσα σε παύλες, τελείες, αριθμούς, λιτά και απέριττα και χωρίς φανφάρες

από τέτοιες έχω απόθεμα ακόμα- τότε που ερωτεύτηκα- και τις σκορπάω από δω κι από κει

για να μην εμποδίζουν, να μην τις σκουντουφλάω μέχρι να φτάσω στο διακόπτη και να ανοίξω τα φώτα, τις ξεφορτώνομαι

και φτάνω τους διακόπτες πιο ανεμπόδιστα, διασχίζοντας κυκλικά τον εαυτό μου μονάχα

περιττές κινήσεις πάντα μου, κύκλοι και ζιγκ ζαγκ για να μην πάω ευθεία

τελικά έφτασα στο ίδιο σημείo, απλά λίγο πιο αργά, λίγο πιο μετά από τους υπόλοιπους

δεν πειράζει, αν και αναρωτιέμαι τι θα λεγε ο φρόυντ για όλα αυτά.

τώρα ούτε αυτόν τον βοηθάει η γλώσσα

τουλάχιστον πέθανε διάσημος

βασικό, σαν τις τελείες και τους αριθμούς

αλλά δεν ήταν αυτό το θέμα.

το θέμα- μεγάλη υπόθεση.  η ζωή έχει τη φάση της άλλα το μείον σε όλα αυτά είναι η απουσία περίληψης, τρέιλερ ή βαθμολογίας

μπορώ να φλυαρώ ακατάπαυστα

θα θελα να πληρώνομαι για να κουκουλώνομαι μέχρι το κεφάλι τον χειμώνα και να γεμίζω σελίδες με πράγματα που δεν νοιάζεται κανείς να διαβάσει

για να κάνω ζιγκ ζαγκ και κύκλους, και να μου λένε μπράβο

αυτό κάνει η ζωή και δεν ξέρω ποιος την πληρώνει και μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει

την φτιάχνεις κάπως κι αυτή πάει και γαμιέται στην πρώτη ευκαιρία

και καθόλου δε ντρέπεται για τις φλυαρίες και τα θαυμαστικά,

ή για την έλλειψη νοήματος

γιατί κάπως, στο τέλος, πρέπει να βγαίνει νόημα

περίεργο. βγήκα εκτός θέματος.

καμιά φορά ο εγκέφαλος κολλάει

καμιά φορά κι η ζωή κολλάει

μ’ένα τραγούδι, με μια ταινία, με μια γκόμενα, με ένα διαφημιστικό σποτ που άκουσες το πρωί στο ραδιόφωνο του μαγαζιού που μπήκες να πάρεις καφέ

κολλάει, ούτε κύκλοι ούτε ζιγκ ζαγκ ούτε ευθεία

μετά ξαφνικά, από το πουθενά, ξυπνάς στο τώρα. κι απλά έχεις χάσει λίγα ανάμεσα

και πας παρακάτω μεταμφιεσμένος σε κάποιον που καταλαβαίνει,

όπως όταν κοιμάσαι στη μέση μιας ταινίας που όλοι λάτρεψαν και ντρέπεσαι να ρωτήσεις τι διάολο έγινε πριν το τέλος που σε ξύπνησαν τα φώτα

κάτι δυνατό, σίγουρα

πας σπίτι, γκουγκλάρεις και διαβάζεις την περίληψη

δεν εντυπωσιάζεσαι, και για κάποιο λόγο στο μυαλό σου γυρίζει πάλι εκείνο το διαφημιστικό - τι να κάνεις, καμιά φορά ο εγκέφαλος επιλέγει να κολλάει, τα παρατάει και λέει άντε γαμήσου, δεν έχω άλλο

εντάξει αλλά σκέφτεσαι, γιατί τώρα, γιατί έπρεπε το συγκεκριμένο τραγουδάκι, είναι σαν παρέλαση θαυμαστικών, δε με λυπάσαι; –δε βαριέσαι. πας παρακάτω, μεταμφιεσμένος σε κάποιον με θέματα

πολύ σημαντικά θέματα

σε κάποιον που κατάλαβε το νόημα

σε κάποιον

κάτι ήθελα να πω, αλλά ξεχνάω ρε γαμώτο τελευταία.

και κάτι έψαχνα, αλλά στο δρόμο απορροφήθηκα

με διάφορα

καμιά φορά κολλάω

καμιά φορά ψάχνω την ευθεία μου και δεν θυμάμαι που την άφησα

και πρέπει να πάω πίσω πίσω πίσω και να το πιάσω από την αρχή

και καμιά φορά πιστεύω πως το χω βρει το νόημα αλλά κάπου το παράτησα

απορροφημένη σε κάποιο τραγούδι στο κεφάλι μου

και, απλά, είναι που κάτι ήθελα να πω,

αλλά αν το σκεφτείς πάντα είναι που κάτι θέλω να πω,

αλλά δεν

περιληπτικά: τίποτα, όλα καλά, μπορώ να συνεχίσω να υπάρχω

μεγάλο θέμα. 

γκόλντεν βιτζίνια κίτρινος και χαρτάκια του παππού ασημένια

Καμιά φορά ανάβω τσιγάρο μόνο για να βλέπω τον καπνό να βγαίνει από το στόμα μου

για την ατμόσφαιρα και τη φάση, ή για το ‘’να κάτι δικό μου που φεύγει’’

ή κάθομαι στο μπαλκόνι κι υψώνω τον αντίχειρα στα αεροπλάνα, ξεκάθαρα για τη φάση

να κάτι δικό μου που ξεχάστηκε και απομακρύνεται

και απομακρύνεται

γίνεται διάφανος τελικά, κάπως ένα με το υπόλοιπο δωμάτιο, και εξαφανίζεται,

κάνω το ίδιο από την αρχή: τζούρα, ανάσα, εκπνοή, οτοστόπ στο αεροπλάνο

κάνω το ίδιο από την άρχη απ’ το λύκειο.

Και μ’άρεσε η γεύση από το πρώτο τσιγάρο

αλλά μερικές φορές, είναι θέμα συναναστροφών- όχι δικών μου, του καπνού:

κουδούνι για διάλειμμα- ένας τύπος στη στάση του λεωφορείου που σκανάρει περαστικούς κώλους- δεκάλεπτη έξοδος στα σκαλάκια, στη δουλειά- τασάκι- ανοιχτός υπολογιστής σε μια κενή κόλλα του γουόρντ- μουσική- καμιά μπύρα ή κρύα λεμονάδα χωρίς ζάχαρη

κάνω το ίδιο από το λύκειο, τη λεμονάδα μπύρα και πάλι τ’ανάποδο,

γιατί αυτή την περίοδο κόβω το αλκοόλ

κάθε λογικός άνθρωπος θα έκανε το ίδιο.

Γεμίζω λοιπόν ένα ποτήρι λεμονάδα, περιμένω να κάτσει ο αφρός, ανάβω τσιγάρο

κοιτάζω τον καπνό να φέρνει βόλτα, χωρίς συγκεκριμένο σχήμα ή σκοπό (όχι αυτός, εγώ)

και ψάχνω τον ουρανό

κερδίζω χρόνο έτσι, γιατί πρέπει να πάρω τηλέφωνο τον πατέρα μου να του ζητήσω λεφτά

και γιατί πρέπει να βγω, στο γνωστό μπαρ που κάναμε στέκι, και να παραγγείλω μπάκλερ, γιατί δεν έχουνε από τη λεμονάδα τη χωρίς ζάχαρη,

και πρέπει να ανάψω το θερμοσίφωνο για να μπω για μπάνιο

και να αποφασίσω τι μουσική θέλω να ακούσω όσο πλένω τα πιάτα- η, τουλάχιστον, τι σκατά θα κάνω στη ζωή μου

Οτοστόπ- στέκω με τον αντίχειρα σηκωμένο, μπορώ να στρίψω και με το ένα χέρι πλέον

και σκέφτομαι μήπως είναι ώρα για αλλαγές

κατεβάζω τα μάτια από τον ουρανό, κοιτάω τη θάλασσα για περαστικά πλοία, ψάχνω για αναπτήρα στην κωλότσεπη του μπροστινού μου

αποφασίζω: θα αλλάξω μάρκα καπνού

ο δικός μου ακρίβυνε, κάθε λογικός άνθρωπος θα κανε το ίδιο.

Πάντα ήμουνα της αλλαγής, απ’αυτούς που βαριούνται γρήγορα, και αλλάζουνε σχολές που τελικά δεν θα κάνουνε επάγγελμα, και σηκώνουνε το χέρι σε κάθε αμάξι που περνάει

από περιέργεια, ή για να κερδίσουν χρόνο

μέχρι να αποφασίσουν που θελουν να φτάσουν.

Τυχαία αεροπλάνα και πλοία και ποδήλατα, και δεν φοβήθηκα ιδιαίτερα για το τι θα συναντήσω

κι όμως: πάντα φοβόμουνα να πειράξω τα μαλλιά μου- ειρωνεία, σου λέει- ή ότι

αν παχύνω δεν θα με πλησιάζει κανείς.

τι να το κάνεις, η ζωή θέλει ειρωνεία, και να κερδίζεις χρόνο.

Η λεμονάδα στο ποτήρι με περιμένει υπομονετικά, πλέον χωρίς αφρούς και πανηγύρια

γι αυτό δεν τη συνηθίζω, ξεθυμαίνει εύκολα και κάνει τη ζωή μου λίγο πιο περίπλοκη, αντίθετα με το αλκοόλ

αντίθετα και μ’εμένα

που χω ακόμα αφρούς πίσω από τις κόρες των ματιών, από την πρώτη φορά που ξεχάστηκαν και με γύρισαν τα ίσια ανάποδα

Το προσπαθώ πάντως, γενικότερα

όλα τα προσπαθώ, να ξεθυμάνω, να ανάψω θερμοσίφωνο, να βρω αμάξι να με μαζέψει, να τελειώσω το αναψυκτικό στο ποτήρι μου,

να ανέβω στο τραπέζι με ένα θριαμβευτικό σάλτο, σπρώχνοντας μπουκάλια και ξηροκάρπια κάτω, και να ανακοινώσω

‘’να λοιπόν φίλες και φίλοι, και θενκς για την υπομονή, τώρα το χω, βρήκα τί θα κάνω στη ζωή μου‘’

προσπαθώ- αλλά σ’εκείνο το σημείο πάντα κάποιο αεροπλάνο περνάει από πάνω μου

και δεν μπορώ να κρατηθώ, ανάβω τσιγάρο και σηκώνω τον αντίχειρα, κι οι γύρω μαζεύουν απηυδισμένοι τα ποτά από το πάτωμα

μέσα στην ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο καπνός

την ψαγμένη μουσική στα ηχεία δίπλα μας

και τον ήχο ενός κινητού από κάποια τσέπη- το σηκώνω

ο πατέρας μου έμαθε τα νέα και πήρε να με συγχαρεί, θυμάμαι ότι πρέπει να του ζητήσω λεφτά

Χωρίς να κατεβάσω το τεντωμένο χέρι μου, σβήνω το τσιγάρο, πηδάω από το τραπέζι,

και του ζητάω να με ξυπνήσει τη δευτέρα στις 7, να πάω για δουλειά

όχι ότι έχω δύσκολο το πρωινό ξύπνημα- ποτέ δεν το είχα, το ξέρει

απλά για την ατμόσφαιρα και τη φάση

του ‘’σ’έχω ανάγκη’’

Και τον φαντάζομαι να κλείνει το τηλέφωνο, και να κοιτάει τον καπνό του τσιγάρου του να φεύγει, και να σκέφτεται πως έτσι κερδίζει χρόνο

μέχρι τη δευτέρα στις 7

Θα πρεπε κανονικά να κάνω το ίδιο

αλλά δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από τον ουρανό

και τελείωσε και ο καπνός στο πακέτο μου.
έτσι πάει: τσεκ γιορ πριβιλετζ, κάθε φορά που καπνίζεις-

ώρα να αλλάξω για τον φτηνότερο που λέγαμε

άδειες κούτες, συγκεκριμένα

Μεγαλώνοντας τώρα,

δεν μπορώ να μιλήσω γενικά, για τίποτα.

να μιλήσω για σύνολα,

για τα σπίτια, τα καλοκαίρια, ή για την ανθρωπότητα

 Κάθε φορά που είπα

‘’τα αγαπάω τα καλοκαίρια’’  ή ‘’όλοι οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι’’

κάπως έπεσα έξω.

Είναι πρόβλημα της γενιάς μας αυτό φαντάζομαι,

να μιλάμε πάντα συγκεκριμένα και προσωπικά

και πάλι να πέφτουμε έξω

ψάχνοντας τελικά ένα σύνολο να μας χωράει.

Σίγουρα, το σύνολο δεν σημαίνει δύο, σημαίνει πολλά περισσότερα

-                           -  είπα η γενιά μας, γενικολογώντας πάλι ,

           με χώρεσα όμως κάπου,  τουλάχιστον γι απόψε.

Γιατί μεγαλώνοντας, θα αλλάξω σπίτι

θα βρω κάτι μικρότερο, μεγαλώνοντας- για να μπορώ να το συντηρήσω

όπως συμβαίνει με όλα μας, συναισθήματα, προβλήματα και προσδοκίες.

Μόνο εσένα δεν χρειάστηκε να πετσοκόψω για να συντηρηθείς.

Πάντα σε σκέφτομαι όταν πίνω

γιατί ξεχνάω την ηλικία μου, και μπορώ να είμαι ότι ήμουν όταν με γνώρισες

εσύ δεν ξέρω, και δεν με ενοχλεί.

Απλά με πληγώνει που δεν χτυπάς πια μεθυσμένη το κουδούνι.

και σήμερα μιλήσαμε για ενεργητικότητα και παθητικότητα

Αυτό με πληγώνει: η παθητικότητα της αγάπης μπροστά στο ενεργητικό του παράλογου

αλλά φαντάζομαι, γενικά, έτσι συμβαίνει, κάποτε εξαντλείσαι και δεν έχεις άλλο κουράγιο να σαι από πάνω

και σου φτάνει η αγάπη, είσαι τόσο κουρασμένος που η αγάπη σου φτάνει

Βέβαια, μου λείπεις, εννοώ συγκεκριμένα,
και εννοώ: μου τη δίνει που είσαι εδώ όποτε έχουμε πράγματα να πούμε, και λείπεις

όλες τις υπόλοιπες 30 μέρες του μήνα-

αλλά να είμαστε δίκαιοι: έχεις κι εσύ να μεγαλώσεις

Και με τον καιρό, χώρεσα στη γενιά μου,

απλά είμαι τόσο κουρασμένη που δεν μου φτάνει.

Και θα θελα να μου χτυπούσες το κουδούνι μεθυσμένη, αλλά δεν ξέρω αν κι αυτό

θα μου φτανε τελικά.

ίσως δεν τα χω μικρύνει όλα όσο θα πρεπε, ή δεν βγάζω αρκετά λεφτά για να τα συντηρήσω.

όπως και να χει, θα μετακομίσω και δεν θα ξέρεις καν ποιό είναι το κουδούνι μου

όταν δεν ζαλίζεσαι

Πιες, θα πιω κι εγώ, ώσπου να αρχίσουν τα φώτα να σβήνουν,

μόνο μερικά ποτήρια ακόμα,

για όλα αυτά που στέγνωσαν από τον ήλιο,

που ξεράθηκαν από το χρόνο

και σάπισαν και λερώνουν το πάτωμα, και κολλάνε στην ανάσα μας

και γεμίζουν τα κενά.

Λίγο ακόμα, για να μην χρειαστεί να εξηγήσω

για να μην πρέπει να καθαρίσω τα μάτια μου από τα σκουπίδια

για να μπορώ να σε κοιτάξω

όπως κοιτάς τον κόσμο, χωρίς απορία, μέσα από ένα πλαστικό ποτήρι,

για να μυρίζω όπως μυρίζεις

και να παλεύεις όπως παλεύω.

Ημερεύω με τον ήλιο, μα

δεν έχω δύναμη τις νύχτες, γλιστράνε οι δρόμοι από τον ιδρώτα

σέρνονται οι ώρες

γιατί είναι δίχως σου,

και αφήνουν στο δέρμα μου τα σάλια τους – και λίγο λίγο

ρουφάνε το αίμα

δεν έχω δύναμη να κυνηγήσω, να φέρω κρέας στο κρεβάτι, να φέρω χώμα να ξεπλυθείς.

πιες, θα πιω κ εγώ, θα ζαλιστεί η πείνα

θα γλιστρήσω μαζί με τους δρόμους

μέχρι να αρχίσουν τα φώτα να σβήνουν.

Ακόμα λίγο, να αδειάσει το μπουκάλι,

να γεμίσει η νύχτα

να πεθάνουν οι ώρες, που είναι δίχως.

Να έχω δύναμη πάλι.

Πίνε, μέχρι να φτάσεις στο πιο βαθύ μου αίμα, μέχρι το μαύρο μου

μέχρι να τρέξω παντού πάνω σου,

χωρίς να γλιστράω, χωρίς να απορώ

σαν να ναι μέρα.

Σαν να ναι η μέρα που με χάνεις,

πίνε.

Τα γράμματα μας και οι λέξεις 
που δεν κράτησαν την κατάλληλη απόσταση    
τώρα έχασαν και την επιφάνεια 

και βλέπουν μόνο μέτρα και δευτερόλεπτα 

Αποστάσεις αλκοολικές και ώρες μαστουρωμένες 
που ξυπνάνε τις  νύχτες 
για να βρίσουν τους γείτονες για τη φασαρία 
για τα φώτα 
για την αγάπη 
Γιατί σκούζουν τα βράδια στις ταράτσες 
για την αγάπη 
και φτάνει το σήμα από τις κεραίες των τηλεοράσεων και των ραδιοφώνων 
υγρό και πληγωμένο 
Αποστάσεις και χρόνια 
που δεν έμαθαν ποτέ να μετράνε 
που δεν έμαθαν να γράφουν 
και να σιωπούν 
μόνο να φωνάζουν έμαθαν 
για να μας διώξουν 
από τους τοιχούς που κολλάμε το σώμα μας 
και γλείφουμε την υγρασία από της πέτρες και τα τούβλα 
μέχρι τα χείλια μας να ματωσουν.
Δε μετράνε δε γράφουν δε σιωπούν 
Διορθώνουν το σήμα από της κεραίες, καθαρίζουν τους τοίχους 
από κομμάτια χεριών χειλιών και σωμάτων που τελείωσαν 
διψασμένα 
πίνουν και καπνίζουν τον φόβο μας.
Και πάλι ξυπνούν και βρίζουν για τα φώτα 
και τη φασαρία που κάνουν οι ταράτσες 
όπως τις  βαράει ο ηλιος  και ο πόθος μας 
Ο ήλιος τελικά 
κι αυτή η διψά 
όπως κολλάω το σώμα μου στον τοίχο σου 
τα γράμματα μου και η φασαρία μου 
κι η υγρασία που στάζεις στο κεφάλι μου.
 Κι όσο κοιμάσαι θα σηκωθώ 
να διορθώσω το σήμα από της κεραίες να σβήσω τα φώτα 
και να βρίσω τις στέγες,
μόνο σιωπή να μείνει στον κόσμο 

αφού η διψά μου 

δεν σε κρατάει ξύπνια.

 

Σαββατα

Βέβαια είναι και φορές που σε αγαπάω

και δεν ξέρω που να κρυφτώ

και σηκώνω το γιακά της μπλούζας μου και κρύβω το πρόσωπό μου

ή κοιτάω τον ουρανό και βάζω την κουκούλα στο κεφάλι μου

γιατί θα βρέξει

(πάντα την καθαρά Δευτέρα ελπίζαμε να μη βρέχει, για να πετάξουμε χαρταετό

τώρα ελπίζουμε να τη βγάλουμε μέχρι τη Δευτέρα  κι ας  βρέχει)

Δεν ξέρω που να κρυφτώ  και βάζω τις παλάμες στο πρόσωπό μου

έτσι ελπίζω να μη με γνωρίσεις

μα τα χέρια μου είναι δικά σου, κι οι παλάμες μου έχουν τις γραμμές από το μέτωπο που ακούμπησες πάνω τους

και  με καταλαβαίνεις, και περισσότερο με πλησιάζεις

Είναι οι φορές που σ αγαπάω και δεν ξέρω πώς

Γιατί το σπίτι μας ήταν μικρό, κι ο κόσμος ήταν μικρός,

και δεν κατάφερα να βρω τόπο να κρυφτώ, να μείνω και να περιμένω

να μεγαλώσω και να μάθω να αγαπάω  και να ρθω να σε βρω

Είναι το κρίμα

που αν δεν κρύβομαι στα χέρια σου δεν έχω άλλη κρυψώνα

και εκεί  δεν θα με χάσεις ποτέ

Είναι το κρίμα που δεν έχω υπομονή να περιμένω

και σ αγαπάω τώρα

και σ αγαπάω χτες και αύριο.

Με την κουκούλα στο κεφάλι για να μην καταλάβεις.